::: SnowBelL :::: September, 2006

Praew's profile::: SnowBelL :::PhotosBlogListsMore

Tools

Help

<< First < Previous Next > Last >>

September 27

จังหวะ...

27.09.06

                        โปรดตรองสักนิด คิดดูใหม่ ก่อนมอบใจรักให้ใครไตร่ตรองดูให้ดี
                        เขาหรือมีรักที่จริงใจ คืนวันผ่านไปเธอคงเข้าใจได้ดี
                      ก่อนตัดสินใจ ที่จะรักใคร ใคร่ครวญดูอีกที ... ใครรักเธอจริงใจ จะรักเธอเรื่อยไป
                        รักเธอด้วยใจภักดี อย่าร้อนใจ รักมีค่าใช่ไหม ใช่เพียงแค่ลองรักดู
                        รักมีค่าเลิศหรู ใช่เพียงคู่กันไป ... รักมีค่าแค่ไหน หากอยากรู้จะรออยู่ใย
                        จะมอบใจรักให้ใคร รักเธอด้วยใจฝันใฝ่ คู่เธอเคียงข้างไป และไม่ทอดทิ้ง
                        สุกทุกข์อยู่ที่ใคร รักเธอด้วยใจแท้จริง ... จากนี้ทุกสิ่งที่เธอตัดสินใจ
                        อยากให้ลองคิดดู ลองคิดดูหน่อยซิ ... อยากให้ลองคิดดู ลองคิดดูให้ดี
                        อย่าร้อนใจ รักมีค่าใช่ไหม ใช่เพียงแค่ลองรักดู ... รักมีค่าเลิศหรูใช่เพียงคู่กันไป
                        รักมีค่าแค่ไหน หากอยากรู้จะรออยู่ใย จะมอบใจรักให้ใคร รักเธอด้วยใจฝันใฝ่
                        คู่เธอเคียงข้างไป และไม่ทอดทิ้ง...สุขทุกข์อยู่ที่ใคร รักเธอด้วยใจแท้จริง
                        จากนี้ทุกสิ่งที่เธอตัดสินใจ : ลองคิดดู ศิลปิน...ไม่ทราบ -_-''

               ชีวิตของเราก็เป็นของเราเอง...ใครก็กำหนดชะตาเราไม่ได้
               แต่บางครั้ง...มันก็คงจำเป็นที่เราจะต้องเต้นไปตามจังหวะคนอื่น
               แม้ว่า...มันจะนานไปหน่อยก็ตาม
               และบางทีก็นาน...จนลืมจังหวะของตัวเอง
               ลืมไปว่าตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเป็นยังไง...ลืมความต้องการที่แท้จริงของตัวเอง
               และน่าเสียใจว่า...เราลืมมันไปนานเสียจนเราไม่แน่ใจว่า...
               จะมีใครสักกี่คนที่รู้ว่า...ตัวตนที่แท้จริงของเราเป็นอย่างไร             (￣ˇ￣)



                                                                                                                                          ----- SnowBelL.. ^^
                                                                                                                                         รูปสวยๆ...อภินันทนาการโดย 凡

9:31:05 PM | Add a comment | Read comments (1) | Permalink | Blog it

September 24

Wanna C U ...

Sing A Song
(again)

...เพลง ฝนในใจ...

ศิลปิน ธงไชย แมคอินไตย์
_____________________

มองฟ้าครึ้ม อยู่บนถนน...มีเม็ดฝนที่ร่วงมา
ดูผู้คนสับสนวุ่นวาย...ไม่เห็นมีใครมองมา

เคยคิดๆ จะลองสักครั้ง
อยากชวนคนอยู่ข้างทาง
ใครสักคนที่ไม่รู้จัก แค่ขอเป็นคนร่วมทาง

ตอนเย็นๆ ทุกวัน...แอบมีฝนในใจทุกวัน
หมดเวลาทำงาน...คงทำให้ว่างเกินไป

จากตรงนี้...ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี
ไม่มีที่ไปจากนี้...
ที่เดิมไม่มีอีกแล้ว...ไม่รู้ว่าอยู่ไหน

จากตรงนี้...ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี
ทุกวันก็เป็นอย่างนี้...
และคงจะเป็นอย่างนี้...ไม่รู้ถึงเมื่อไหร่

นานแล้วนะที่เคยมีเธอ...ให้ไปเจอได้ทุกวัน
เคยนัดกันได้เจอที่เก่า...อย่างน้อยก็พูดคุยกัน

กลับบ้านมาได้อยู่คนเดียว
ไปที่ไหนก็เหมือนกัน...
เจอผู้คนยิ่งมากเท่าไหร่..แต่เสียงในใจเงียบงัน

ตอนเย็นๆ ทุกวัน...แอบมีฝนในใจทุกวัน
หมดเวลาทำงาน...คงทำให้ว่างเกินไป

ยังไม่รู้...ไม่รู้จะไปไหนดี
ไม่มีที่ไปจากนี้...
ที่เดิมไม่มีอีกแล้ว...ไม่รู้ว่าอยู่ไหน

จากตรงนี้...ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี
ทุกวันก็เป็นอย่างนี้...
ชีวิตคงเป็นอย่างนี้...แบบนี้...ตลอดไป

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

...เพลง ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน...

ศิลปิน ธงไชย แมคอินไตย์
_____________________

โตมาด้วยกันกับฉัน...ทุกวันมีกันอยู่เคียงกาย
เคยมองว่ามันใจร้าย...สุดท้ายดีกัน

มันมีชื่อเรียกว่าเหงา
หมือนเงาตามตัวผูกพัน
แม้ว่ามันนั้น...เข้าใจยากอยู่

หากดูซึมๆ...ต้องขออภัย
ส่วนตัวเกินไป...ได้โปรดเข้าใจ

แต่...ฉันเปลี่ยนมันไม่ไหว

ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน...ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน
ก็เพราะเราคู่กัน...มันอยู่ในตัวฉันมานาน

ไม่เหงาไมใช่ฉัน...ไม่เหงาน่ะเรื่องใหญ่
ถ้าหากวันใดไม่มีมันแล้วคงแปลกไป

คนเราให้เก่งแค่ไหน
ไม่เห็นมีใครไม่เคยเหงา
บางคนแค่เจอลมหนาว...บ่นเหงาจะตาย

คงพอเข้าใจใช่ไหม...ถ้าฉันจะเป็นอีกราย
ที่แอบเดียวดาย...ไม่มีเหตุผล

หากดูซึมๆ...ต้องขออภัย
ส่วนตัวเกินไป...ได้โปรดเข้าใจ

แต่...ฉันเปลี่ยนมันไม่ไหว

ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน
ก็เพราะเราคู่กัน...มันอยู่ในตัวฉันมานาน

ไม่เหงาไมใช่ฉัน...ไม่เหงาน่ะเรื่องใหญ่
ถ้าหากวันใดไม่มีมันแล้วคขาดใจ

จะอยู่อย่างไร...ถ้าไม่ให้เหงา...เหมือนอย่างเคย

     ขนาดพรุ่งนี้มีสอบ CU-Tep (จำผิดกะ TU-Get ทุกที...คราวนี้จะถูกป่าวหว่า??) แต่เราก็ยังมาเรื่อยๆ แถวหน้าคอมฯ
     ให้ตายเหอะ...ช่วงนี้เบื่อตัวเองจริงๆ เพราะดูไม่มีสาระเลย ทำอะไรก็เรื่อยๆ ไปหมด
     ไม่อยากบ่นมาก...เพราะเผื่อมีคนมาอ่าน (ถ้ามีนะ) เดี๋ยวเค้าจะหาว่าเจ้าของสเปซเป็นคนแก่ไปซะ

วันก่อนเพิ่งรู้ว่าเพื่อนตัวเองชอบเพื่อนในกลุ่มด้วยกัน หลังจากเห็นปลื้มเดือนคณะและมหา'ลัยมานาน...(อันนี้เข้าใจว่าขำๆ เพราะคนนี้...เกินเอื้อมฮะ -_-'') แต่เพิ่งรู้ว่าชอบชายคนนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว แล้วก็รับทราบกันไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ดีเนอะ...มีโอกาสบอกด้วย...ดีจัง

     ถ้าเผื่อคุณจะได้อ่าน...(คงไม่แน่นอน!!!) ก็อยากบอกอีกทีว่า...เราไม่ได้หวังอะไรจริงๆ นะ ก็ "แค่มอง" เฉยๆ เพราะรู้ระดับตัวเองดีแหละ แล้วก็รู้ด้วยว่าเราคงไม่ได้ไปเฉียดๆ สไตล์ทีคุณชอบเท่าไหร่เลย ดังนั้นก็เลยทำได้แค่นี้...
     แต่ถ้าเราทำคุณอึดอัด เราก็ขอโทษด้วย ไม่ได้ตั้งใจอย่างยิ่ง และไม่คิดจะทำเลย อย่างที่บอก...แค่อยากรู้จัก อยากคุยด้วย เพราะอย่างน้อย ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะอยากรู้ความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน เพราะว่าเราเองก็ไม่รู้จักคุณ พอๆ กับที่คุณไม่รู้จักเราน่ะแหละ (เราหมายถึงนิสัยน่ะนะ ไม่ใช่หน้าตา หรือเรื่องทั่วไป)
     ดังนั้น ไม่รู้จะเป็นการรบกวนไปรึเปล่า... ถ้าแค่อยากรู้จักน่ะ อย่างน้อยก็เป็นเพื่อน

     จริงๆ มันก็แปลกๆ สำหรับเรานะ ที่เราคิดจะชอบใครสักคน ทั้งๆ ที่เราไม่เคยรู้จักเค้ามาก่อน ว่าเค้าเป็นคนยังไง นิสัยยังไง เราก็เลยยังไม่รู้ว่าเป็นยังไงกันแน่...
     แต่เอาน่า...ถ้าได้รู้จักกัน อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนกัน รับรองว่าไม่เสียหลาย เพราะถึงเราจะปากสุนัขไปนิด กวนประสาทไปหน่อย แต่รับรองว่าเป็นเพื่อนชั้นเยี่ยมได้คนนึงเลย
     เข้าข้างตัวเองไปไหมเนี่ยเรา?? แต่...อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนที่ใช้ได้ในระดับนึงล่ะน่า

เฮ้อ!!! บอกไปเค้าก็คงไม่ได้อ่านหรอก กลับมาเรื่องตัวเองดีกว่า น้อยใจที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนกล้า มั่นใจ น่ารัก ฯลฯ คือสรุปไม่มีอะไรดีเล้ย กล้าที่จะแสดงออกความรู้สึก แต่ก็ได้แค่นั้น ไปมากกว่านั้นก็ไม่ไหวแล้วอ่ะ แย่จริงๆ

อยากเขียนเยอะแยะ แต่รู้สึกจะอ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง...ตีสามสิบเจ็ดนาทีแล้ว ... เราควรไปนอนแล้วเนอะ จะได้มีแรงไปสอบพรุ่งนี้...

เฮ้อ...อยากเจอจัง

คิดถึงนะเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ โรงเรียนเตรียมฯ พห. คิดถึงเรื่องเก่าๆ คิดถึงอดีต...

คิดถึง...อนาคต

3:22:14 AM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 23

โคด...ซวย !!!

!!!..Sing A Song..!!!

...Soo saddD...

...เพลงเบา-เบา...

ศิลปิน ธงไชย แมคอินไตย์

ลมเบา-เบา เพลงเบา-เบา เหงานิด-นิด คิดถึงหน่อย-หน่อย
ตัวมันไกล ใจมันลอย คอยมันคอย...คิดถึงเธอ

ป่านนี้...เธอจะนอนหรือยัง ฉันยังนั่งเพลินๆ...อยู่ตรงนี้

ดาวเลือน-เลือน เดือนนวล-นวล ชวนมันชวน...ให้เหงาทุกที
ทะเลก็งาม อะไรก็ดี แต่มันไม่ดี ไม่มีเธอ

ป่านนี้...เธอมีใครหรือยัง ฉันยังนั่งคนเดียว...อยู่ตรงนี้

นานแล้ว...ที่เราไม่ได้มาทะเล แต่ทะเลยังจำฉันได้
ยังแอบถาม...เธออยู่ไหน...ว่าทำไม...เธอไม่มา

นานแล้วทะเลคืนนี้ก็ยังสวย แต่ฉันมองว่าเธอสวยกว่า
เธออยู่ไหน...ไม่กลับมา ลืมสัญญา...ลืมทะเล

ป่านนี้...เธอมีใครหรือยัง ฉันยังนั่งคนเดียว...อยู่ตรงนี้

นานแล้ว...ทะเลคืนนี้ก็ยังสวย แต่ฉันมองว่าเธอสวยกว่า
เธออยู่ไหน...ไม่กลับมา ลืมสัญญา...ลืมทะเล

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

...คิดถึง...

ศิลปิน อาร์มแชร์

ยามหลับลงครั้งใด...ใจก็ยังเฝ้าคิดถึงเธอไม่ห่าง
แม้จะนานสักเท่าไหร่...จิตใจฉันค้นหาตัวเธอ

จะเก็บเวลาที่สองเราผูกพัน...มันทำให้ฉันมีที่เรี่ยวแรงที่จะสู้ต่อ
แม้ทางจะไกล...จะขอมีแค่เธออยู่ข้างกาย

ยอมอดทนและเฝ้ารอ คงเป็นเพียงเพราะเธอผู้เดียวที่ฉันมั่นใจ
ยังมีเหตุผลอีกตั้งมากมายที่ใจของฉันรู้ดี

แต่เพียงอยากขอ...ขอเวลาเตรียมใจไว้ก่อนเธอตัดสินใจ
เพราะเธอมีความหมายและคล้ายดวงดาวที่ส่องนำทาง

อาจผิดที่ฉันเองที่กลัวเกินไป...ฉันเองที่ทำให้เธอไม่มั่นใจ
อยากหยุดวันเวลาให้เราสองเคียงข้างกันตลอดไป

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

...เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม...

ศิลปิน ทีโบน

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม...ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ
และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ

ถนนสายนั้นที่ทอดยาว...มีเรื่องราวของความเป็นจริง
มีเงาไม้ให้พักพิง...มีให้เธอเอาไว้ยามอ่อนล้า

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม...เห็นเงาของเมฆหรือเปล่า
ทะเลสีครามที่ทอดยาว...เห็นความรักฉันบ้างไหม

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

...กลัวเธอรู้...

ศิลปิน ตอง ภัครมัย โปตระนันท์

เจอทีไรต้องคอยจะมอง...ไม่ให้เธอรู้ตัว
ใจก็กลัวว่าเธอจะมองกลับมา

ทำเป็นเมินไม่มองตรงๆ...ไม่พบไม่พูดไม่จา
เหมือนจะหลบสายตากับเธอเรื่อยไป

รู้หรือเปล่าที่เราพบกัน...ฉันลำบากกับการห้ามใจ
ต้องทำอะไรที่มันดูแปลกไปอย่างนั้น

ทั้งที่อยากจะไปทักทาย...เหมือนคนอื่นที่เป็นเพื่อนกัน
แต่ใจของฉัน...กลับทำมันไม่ไหว

ก็มันกลัวสายตาจะแสดงให้รู้...ว่ายังรักเธออยู่...และรักหมดทั้งใจ
ก็มันกลัวท่าทางออกอาการหวั่นไหว...ปิดบังยังไง...ก็รู้ว่าทำไม่ได้เลย

ความเป็นจริง...อะไรยังไงก็เข้าใจได้ดี
แต่มันยังมีเรื่องเธอข้างในหัวใจ

คอยจะมองและคอยจะฟัง...ก็เพราะว่าฉันห่วงใย
ได้แต่แอบสนใจเรื่องราวของเธอ

ทั้งที่อยากจะไปทักทาย...เหมือนคนอื่นที่เป็นเพื่อนกัน
แต่ใจของฉันกลับทำมันไม่ไหว

ที่เห็นที่เป็นอย่างวันนี้...
ไม่เคยรู้ใช่ไหม...ว่าฉันนั้นเป็นอย่างไร

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

...ไม้วิเศษ...

ศิลปิน สอส ปฏิภาณ ปฐวีกาน

หากว่าฉันมีไม้วิเศษ...เสกอะไรได้เอง
อยากจะขอเสกของที่มี...เป็นอะไรที่ดีให้เธอ

เสกกระป๋องเป็นรถสปอร์ต
เสกแมงปอให้เป็นเครื่องบิน
เสกใบไม้ให้เปลี่ยนเป็นเรือแล่นไป

แต่คงเป็นแค่ในนิทาน...เธอก็รู้ว่ามันไม่จริง
หากจะมีก็มีแค่บางสิ่ง...สิ่งที่มีก็คือหัวใจ
สิ่งที่ยังไม่เคยให้ใคร...ให้กับเธอ

...ติ๊ด ติ ดิด ติ ดิด ติ ตี้ ตี่...

หากว่าฉันมีไม้วิเศษ...เสกอะไรได้เอง
อยากจะขอเสกขอที่มี...เป็นอะไรที่ดีให้เธอ

เสกให้ฟ้ายังใสสะอาด
เสกดอกไม้ให้บานทั้งวัน
เสกถนนให้เป็นลำธารไหลริน

...ติ๊ด ติ ดิด ติ ดิด ติ ตี้ ตี่...
...ติ๊ด ติ ดิด ติ ดิด ติ ตี้ ตี่...

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

...เพื่อเธอตลอดไป...

ศิลปิน ศักดา พัทธสีมา

อาจยังไม่เห็นว่ารักมากมาย...อาจยังสงสัยผู้ชายคนนี้
อาจยังไม่เห็นสายตาแห่งความหวังดี
แต่เธอก็คงเข้าใจมันสักวัน

อาจมีใคร-ใครที่เขาดีกว่า...อาจจะมีคนที่เธอใฝ่ฝัน
แต่จะมีใครให้เธอหมดใจอย่างฉัน
และมันจะมีให้เธอเพียงคนเดียว

อยู่มาจนวันนี้...เพื่อเจอเธอ...จะอยู่เพื่อเธอตลอดไป
จะเอาความรักที่มีเก็บไว้...เพื่อรอคอยวันที่เธอมองผ่านมา
อาจจะมีเวลาที่เธอต้องการ...

อีกนานแค่ไหนรักนี้ก็ยังอยู่...อยู่เป็นรักแท้เพื่อเธอเท่านั้น
ด้วยใจที่พร้อมให้เธอจากคนอย่างฉัน
กับวันเวลาที่ยาวนาน...คงจะพอให้รอเธอ...และคงจะทำให้เธอได้รู้

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

...รถไฟ...

ศิลปิน ฟรายเดย์

ได้ยินที่เขาพูดกันว่า...ความรักคล้ายกับการขึ้นรถไฟ
ต่างคนมีตั๋วเดินทาง...ที่พกในมือกันคนละใบ

ความรักฉันก็เหมือนกัน...ไม่ต่างกับการขึ้นรถไฟ
ที่ยังไม่รู้ว่ารางของมันจะพาไปสิ้นสุดที่ใด...

ผ่านเลยสถานีไปมากมาย...เห็นใครขึ้นมาไม่ทัน
และคนที่เขาลงไปก่อนฉัน...ไม่ทันได้บอกลาเหมือนกัน

บางคนก็ยอมทิ้งตัวไป...ไม่อยากจะไปกับฉัน

รถขบวนนี้...จะถึงเมื่อไหร่
อีกไกลแค่ไหน...ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไป
หากขบวนนี้...วันนี้มันยังคงมุ่งไป
วิ่งอยู่บนรางที่มันทอดยาวออกไป

...ไปถึงเมื่อไหร่...

ความรักของฉันนั้นคงจะคล้าย-คล้ายกันกับการขึ้นรถไฟ
หากเธอยอมรับก็ไปด้วยกัน...หรือเธอจะลงก็ได้

เธอยังต้องการจะไปด้วยกันไหม
ข้ามผ่านดินแดนที่ไม่เคยไป
ปลายทางของฝันที่ฝันจะไป
มันคือที่เดียว...กับฉันไหม

...ไปถึงเมื่อไหร่...

ความรักของฉันนั้นคงจะคล้าย-คล้ายกันกับการขึ้นรภไฟ
หากเธอยอมรับก็ไปด้วยกัน...หรือเธอจะลงก็ได้

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

...อยากมอง...

ศิลปิน ตอง ภัครมัย โปตระนันท์

เธอจะยิ้ม...เธอจะทำอะไร
จะหัวเราหรือจะคุยจะพูดจา
ทำให้ฉันได้มองดูเธอแล้ว...ไม่อยากเอาตาไปมองที่ใคร

ไม่ต้องเขิน...ไม่ต้องสนใจ
ก็เป็นตัวเธอเหมือนอย่างเคย
ฉันคนนี้แค่ขอมองดูอยู่เฉยๆ

อยากมองเธอเท่านั้นเอง...แค่ได้มองเท่านั้นพอ
ไม่ขออะไรมากมาย...ไม่คิดจะมากวนใจ

อยากมองเธอเท่านั้นเอง...ก็ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเธอ
ขอมองเธอนาน-นาน...ให้ชื่นใจ

ตัวฉัน...มันต้องการแค่นั้น
ไม่เคยฝันว่าจะเป็นคนรู้ใจ
ไม่ได้หวังอะไรเลย...ไม่คิดเป็นอื่นไกล
...แค่เพียงได้เจอ...

ไม่ต้องเขิน...ไม่ต้องสนใจ
แค่เป็นตัวเธอเหมือนอย่างเคย
ฉันคนนี้แค่ขอมองดูอยู่เฉยๆ

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

..........

เปิดไปประมาณสี่สิบสองเพลงได้
(เว่อร์ไปหน่อย ^^)

เมื่อคืนไม่ได้นอน...นั่งเตรียม AC431 และทำ EL321
อยู่จนเช้า แล้วก็ไปทำอังกฤษกบส้ม และธีตามที่นัดกันไว้ 8 โมง
ตามเคย...เราไปสาย เพราะมัวแต่ทำงานเพลิน

แต่ธีมาสายไป 1 ชม. กับอีก 48 นาที
(ถ้านับตามเวลาที่โทรมาถามเรานะ)
แถมวันนี้รายงาน 431 ไม่ได้เรื่อง
เพราะกินการแฟไปสามแก้ว / กล่อง โดยไม่ได้กินข้าว

เป็นเรื่องเลย...มือสั่น ใจสั่นไปหมด...รายงานไม่ได้เรื่อง
เค้าไม่ทำ 413 กันอีก...แล้วเค็งก็ดันกลับบ้านซะงั้น

ไปซื้อของขวัญให้แนน...ก็แปลกๆ
ไปเดินตามเค้ามากกว่า

หนังก็ไม่ได้ดู...คลาดไปสิบนาทีทั้งนั้นเลย

ขากลับ...รองเท้าส้นหักอีก

แตกแบงก์ย่อยเพื่อจะขึ้นแท๊กซี่...แต่เจอ 47 ที่มาอย่างเร็ว -_-''
ทำให้ต้องจ่ายค่าน้ำฟรีไป 23 บาท...ทั้งๆ ที่ไม่อยากกินเล้ย

แถมแก้วน้ำต้องไปเป็นภาระบนรถเมล์อีก

กลับมาบ้าน...แม่ยังไม่เข้าบ้าน
แต่พอเข้ามา...และตามด้วยน้อง...ก็เสียงดังเลย
ดูทีวีไม่รู้เรื่อง...ฝนตกอีก

เน็ตก็สัญญาณห่วย...เอ็มก็เข้าๆ ออกๆ
งานอังกฤษที่ธีว่าจะให้ไปทำ มันก็ดันไม่อยากไปซะงั้น
พรุ่งนี้ทำ 413 รึเปล่า...มลก็ไม่บอก

พรุ่งนี้จะไปมหา'ลัย ก็ไม่รู้จะมีเรื่องไรอีกเปล่า

หาข้อมูลทำงาน Eng ก็ไม่เจอ

..........

!!!!! วันนี้กูเจออะไรดี-ดีบ้างเนี่ย !!!!!

ถ้ากูนอนเยอะกว่านี้...ชีวิตจะดีขึ้นป่ะ

งั้นไปนอนดีกว่า

นี่-นี่...คนนั้นน่ะ...ถ้ารู้ตัวก็จะบอกว่า

คืนนี้หลับฝันดีนะ...คิดถึงค่ะ

..........

(อย่าคิดมาก...หมายถึงเพื่อนๆ ที่ไม่ได้เจอมาเป็นปีเป็นชาติแล้วน่ะ)

.........

1:05:20 AM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 20

ยินดีด้วยค่ะ (ช้าไปรึเปล่า??)


	Ju-Ju... เรื่องด้านขวาเกี่ยวกับพี่ตุ้ย ส่วนด้านนี้ เรื่องข้าพเจ้าเองคับ... แม้ว่าจะเอามาขึ้นสเปซ...แต่ถ้าใครไม่อยากฟังเราเพ้อเจ้อก็ข้ามๆ ไปได้นะคับ... ตั้งแต่ปีสามเทอมมาแล้ว...ที่เราเข้าไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดปรีดีที่ท่าพระจันทร์ (ต้องบอกไว้เพราะตัวเองชอบสับสนกับห้องสมุดป๋วย ณ รังสิตบ่อยๆ -_-'') วันนึง..ขณะรอเค็งมาจากรังสิต เราก็เข้าไปอ่านหนังสือตามปกติ...ซึ่งเราก็สังเกตเห็นแหละว่าเด็กเอกเรามาเย้อ-เยอะ...(ขยันกันจริง!!) เรานั่งอยู่ชั้น U2 บริเวณที่ติดบันได...โต๊ะแนวขนานกับบันไดโต๊ะแรก นั่งหันหลังให้บันได...แล้วเค้าก็มานั่ง...ไม่ได้สนใจไรหรอก...แต่ก็มอง...เพราะเป็นเด็กเอกเรา--อีกแล้ว แล้วบังเอิญสบตากันพอดี...แค่นั้นแหละ...ดึงดูดความสนใจเราได้เลย... อย่างที่บอกว่าชอบมองตาคน...ใครตาสวยชอบหมด...แต่คนที่จะโดน...มันดูที่แว้บแรก คราวคุณคิมก็เหมือนกัน แล้วก็ตั้งแต่นั้นมา...ไม่ได้คิดอะไรนะ แค่มองบ่อยๆ เพราะชอบ...ตาสวยดีเฉยๆ...จริงๆ แต่หลังๆ จากนั้นมา ตอนเทอมสองปลายๆ แล้ว...ก็แอบรู้สึกว่ามองเค้าแล้วเหมือนๆ คุณคิมยังไงบอกไม่ถูก...ก็ยังเคยเปรยๆ กับแนนไว้เหมือนกัน... อาการมาหนักขึ้นตอนปีสี่...แล้วอย่างที่บอก...เพื่อนสนิท (ก็ข้างในตัวเองนี่ล่ะ) ก็ให้คำตอบได้ว่าทำไมถึงเหมือนคุณคิม..."ก็แกชอบเค้าเหมือนกันไง"... จึก!!! ... เคลียร์คับ แล้วก็เข้าอีหรอบเดิม...แอบมอง...ก็สนุกดีนะ...ไม่ได้มีอารมณ์อย่างนี้มาตั้งแต่มอปลายแล้ว โชคดี...ที่คุณมลได้ทำงานกลุ่มเดียวกับเค้าเทอมนี้... แล้วเป็นวิชาที่เราชอบอีกตะหาก... เลยเนียนๆ ได้ จริงๆ ก็อยากทำงานนี้อยู่แล้วนะ...แล้วคราวนี้ธุรกิจต่างจากเดิมด้วย เลยยิ่งน่าสนุกเข้าไปใหญ่... แต่การได้เข้าไปรู้จักเค้า (นอกจากทาง MSN) ก็ถือเป็นโอกาสที่ดีนะ... ก็เป็นค่าจ้างการทำงาน...(ค่าจ้างทางใจ ^^) อิอิ จากการได้รู้จักเค้า...เพียงเล็กน้อยน่ะนะ ก็......ไม่รู้อะไรเลย -_-'' เอ๋า...ก็เราไม่ค่อยได้คุยกับเค้านี่เนอะ อีกอย่างที่เรากังวล...มากๆ ก็คือ...เค้าคิดยังไง ... เพราะเราไม่รู้ว่าการที่เค้าไม่ค่อยคุยกับเรา แล้วเวลาคุยก็ไม่ค่อยมองหน้าเราเลย...มองแบบเหลือบๆ อ่ะ เนี่ย...เค้าทำกับเราคนเดียว หรือเป็นนิสัยเค้าไปแล้ว เพราะถ้าเค้าเป็นกับเราคนเดียว...เค้าคงรู้สึกอึดอัดเนอะ...ซึ่งเราก็จะพลอยรู้สึกแย่ไปด้วย...ใครที่พอจะรู้จักเราอยู่บ้าง อาจจะรู้ว่าเราเป็นคนที่ค่อนข้างศรัทธากับเรื่องนี้...ถ้าเราชอบใครแล้ว เราทำได้เต็มที่ ขอให้เค้ามีความสุขแล้วกัน เรารู้อยู่แหละว่าเค้ารู้ว่าเราก็แอบๆ มองเค้าอยู่ (ถ้าไม่รู้ก็ความรู้สึกช้าเกินไปแล้ว!!!) แล้วเราก็ชอบมากกว่าเดิม--ตอนปีสาม--ด้วย แต่จะไม่เพิ่มไปมากกว่านี้หรอก ตราบใดที่เราไม่รู้ว่าความรู้สึกเราทำให้เค้ารู้สึกไม่ดีรึเปล่า ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง...เราจะถอย ถอยทั้งๆ ที่ยังไม่ได้รุกนี่แหละ แต่ถ้าไม่ได้เป็นอย่างนั้น...ก็อยากรู้จักเค้ามากขึ้นอีก ถ้าไม่เป็นการรบกวนเค้ามากเกินไป... รู้อยู่หรอกว่าตัวเราเองไม่ดีพอ...แล้วก็ไม่ควรหวังอะไรมากมาย และเราก็ไม่ได้หวังอะไรมากมาย...แค่อยากรู้จัก อย่างที่บอกว่าเราคงไม่คิด ไม่รู้สึกอะไรไปมากกว่านี้ เพราะเราเองก็ยังไม่รู้จักเค้าดีเลย (แค่ตาสวยเท่านั้นเองที่รู้ -_-'') แต่ยังไงก็เหอะ...คนไม่ได้เรื่องคนนี้ก็อยากรู้จักคุณมากขึ้นอีกหน่อยอ่ะค่ะ...ได้ป่าว -=-=-=-=-=-=-=- มีคนคนหนึ่งที่ไม่ได้ดีพร้อมทุกอย่าง และยังเป็นคนไม่ค่อยน่าสนใจ เขาไม่ได้ทำอะไรที่ดูมีความหมาย เป็นแค่คนหนึ่งคน หน้าตาก็ธรรมดาค่อนข้างไม่พิเศษ ไม่ค่อยสวยงามอย่างคนไหน และยังเป็นคนที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจ ไม่ ไม่ สักอย่าง แต่ที่คนนี้เขามีคือความรัก ความรักที่ยิ่งใหญ่ ถ้าหากว่าเขามองให้กับใคร เขาให้ตลอดกาล คำถามก็คือเธออยากชอบคนไม่พิเศษ ไม่ค่อยสวยงามดูบ้างไหม เพราะคนคนหนึ่งที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจ หลังรักเธอมานานแล้ว เพราะมีคนหนึ่งที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจ มาขอรักเธออยู่ตรงนี้ ถ้ามีคนหนึ่งที่ดูไม่ค่อยน่าสนใจ มาขอรักเธอจะยอมไหม -=-=-=-=-=-=-=- ตกลงยอมไหมอ่ะ?? -=-=-=-=-=-=-=- ฝันดีนะคะ...เพื่อนๆ ขอให้เหตุการณ์ไม่รุนแรงด้วยเถอะค่ะ T^T		CoNgraTulation..!!! ช้าไปป่าวไม่รู้...ถ้าจะบอกว่าเราเพิ่งได้ดู AF3 รอบตัดสินวันนี้เอง ก็นะ...วันนั้นมีไปรับน้องนี่นา T^T แล้วก็ไกล๊-ไกล... เลยอดดูไปตามระเบียบ... แถมตอนประกาศรางวัล... ช่องเก้าก็ถ่ายให้ดูตึ๋งนึง...เซงจริงๆ แต่ถึงจะมาดูทีหลัง...ก็ประทับใจนะ ไม่เกี่ยว่ารู้ผลอยู่แล้วเลย... เพราะผลมันรู้อยู่ตั้งแต่ไม่กี่อาทิตย์แรกๆ แล้วล่ะ ^^ ยังคงประทับใจเหมือนเดิม ในความเป็นธรรมชาติของเค้า ที่ชอบอีกอย่างคือ...เวลาเค้าร้องเพลง รึทำอะไรก็ตามอยู่บนเวที สายตาที่เค้ามองออกไป...คือเค้าปลื้มอ่ะ เป็นความปลื้มที่ปลื้มจริงๆ แล้วก็อบอุ่น กะมองเก็บบรรยากาศ และจะจำเวลานี้ไปจนตาย...ประมาณนั้นเลย ก็ดีใจด้วยเนอะ สำหรับความสำเร็จ...ที่ได้มาด้วยตัวเองจริงๆ คนนี้ที่มั่นใจอย่างนึงคือ...เค้ามาได้เพราะแฟนคลับเค้าจริงๆ เพราะที่บ้านคงไม่มีฐานะโหวตให้อาทิตย์ละเป็นแสนๆ อย่างคุณว่าน (ตามที่คุณอั้มบอกมา ^^) ก็ดีใจด้วยอีกครั้ง แล้วจะตั้งหน้าตั้งตารออัลบั้มเต็มเร็วๆ เอ่อ...แต่ถ้าทำออกมาแล้วไม่โดนเหมือนที่แสดงบนเวที... ก็เกรงว่าเราจะเลว...โหลดเอา...มิซื้อของจริงน่ะสิ ดังนั้น...ขอเพราะๆ นะคะ ^^ (เลวจริงๆ เลยเรา...>.<) -=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=- เหมือนอย่างที่เคยบอกใน AF ครั้งก่อนๆ และ The Star ดีใจ...ปนความอิจฉา อิจฉาที่เค้ารู้ทางเดินของตัวเอง มีความฝัน มีโอกาส และที่สำคัญ มี "ความกล้า" ที่จะทำฝันให้เป็นจริง และเหมือนทุกที...หวังว่าเราคงมีโอกาสแบบนั้นบ้าง ความฝันของเราจริงๆ มันคงไม่มีโอกาสเป็นไปได้แล้ว แต่ทางเดินที่เราคิด...วางแผนไว้...เรายังมีโอกาสทำมันให้ดีที่สุด ทุกครั้งที่ดูพวกเค้า...นักล่าฝัน...ค้นฟ้าคว้าดาวอะไรก็แล้วแต่ นอกจากการให้กำลังใจเค้าแล้ว... เห็นเค้าพยายามกันเท่าไหร่...ก็เอาความพยายามนั้นมาเป็นตัวกระตุ้น ให้ตัวเองไปตามทางที่วางไว้เหมือนกัน... แม้ความยากลำบากจะไม่ต่างกัน (เพราะเชื่อว่าทุกอย่างจะมีปัญหาและอุปสรรคเสมอ) แต่อาจจะต่างกันบ้างตรงที่ความสุข เพราะเค้าได้ทำ ได้โอกาสทำ ในสิ่งที่รัก สิ่งที่ชอบ แม้ว่าเราจะไม่ได้เกลียด แต่ก็ไม่ได้รัก... แต่เราก็ยังพอหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากสิ่งที่เราทำได้ แค่นั้น...ก็พอแล้วล่ะ... สำหรับสิ่งที่วางแผนเอาไว้ สำหรับความฝันสูงสุดของเรา...แม้ว่ามันจะไม่มีทางเป็นไปได้ เราก็ขอให้กำลังใจนักล่าฝันทั้งหลายละกัน ให้ไปถึงความฝันของตัวเอง เพราะอย่างนี้ล่ะ... ถึงเรียลลิตี้โชว์สองรายการนี้ (AF & The Star) จะเฟ้อแค่ไหน มาบ่อยยังไง... ถึงแม้จะห่วย...และเราด่าซะเสียไปบ้าง... แต่ก็ยังสนุก และรักที่จะดู เช่นเดียวกันกับคนส่วนใหญ่ ที่เราเชื่อว่าเค้าชอบคนพวกนี้ เพราะเค้าไม่มีโอกาสที่จะไปถึงความฝันของตัวเองได้... เลยอยากเห็นคนที่พยายาม...ไปถึงฝั่งฝัน สำหรับรุ่นต่อไป...รุ่นที่สี่...สำหรับทั้งสองรายการ ก็สู้-สู้ละกัน และก็ขอเป็นกำลังใจให้คนที่มีฝันทั้งหลายด้วย พยายามไปให้ถึง... แม้จะไม่ถึง...มันก็ไม่น่าเสียใจเท่ากับการที่เรา...ไม่พยายามเลยนะ ^^ สุดท้าย...ยินดีด้วยนะคะ พี่ตุ้ย (แม้จะช้าไป...เอ่อ..ค่อนข้างมาก)

3:34:21 AM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 19

ไหลไปเรื่อย...แหะๆ


	กรอบสวยๆ คราวนี้... ขอบคุณ คุณมิว นะคะ - - - - - - - - - - เย้!!! งานเสร็จแล้ว...!!! อย่างที่บอกไว้เมื่อตอนเพิ่งทำภาษีเสร็จใหม่ๆ ว่าสุดท้าย เดี๋ยวก็ไม่ทันอีกตามเคย แล้วก็จริงๆ ซะด้วยสิ...เหอๆ จนต้องขอเลื่อนคุณนุสราไปอีก จริงๆ เวลาน่ะมี...แต่ช่วงนี้มันมีสอบ จุ๊ๆ...อย่าเอ็ดไปล่ะ ว่าเรามีสอบ HO201...อายเค้า (>.<) พูดถึงวิชานี้...แอบซึ้งคุณหลีแหละ วันนั้นที่ทำงานกันอยู่ห้อง 202 คุยเรื่องไรไม่รู้...แล้วแอบเกี่ยวกะเรื่องนี้นิดนึง เราแอบอายคุณแจ๊ค...คุณหลีเลยอุตส่าห์กระซิบ น่ารักจริงๆ ^^ ขอบคุณน้าคับ... (แต่เราว่าเพื่อนเรามันกระจายข่าวไปทั้งเอกแล้วมั้ง!!!) เมื่อวานไปช่วยคุณหลี คุณแจ๊ค คุณอู (แล้วก็คุณเพียวด้วยเปล่าไม่รู้) ทำ AC413 มา... (ทั้งๆ ที่งานยังไม่เสร็จ!!!) (ก็อยากทำอ้ะ...วิชาสนุกจะตาย...ไม่นับปัจจัยประกอบอื่นนะ) แล้วคุยไรอยู่ไม่รู้ ตอนใกล้กลับอ่ะ (จะไม่จำอะไรซักเรื่องเลยใช่มั้ยเรา!!! ~_~) แล้วคุณหลีก็พูดประมาณว่า...ช่วงนี้งานเยอะ...ทำไม่ทัน "รู้สึกตัวเองเลวๆ ไงไม่รู้" ใครอ่านแล้วรีบมายืนยันหน่อยดิ๊...ว่าคิดเหมือนกันกับเราว่า... ถ้าคุณหลีเลวอ่ะนะ...ก็ไม่มีชายใดดีแล้ว!!! ถึงขนาดมีคนเมาละเมอล้อคุณหลีเป็นพระเลยนะ ถ้าคุณหลีเลวนะ...เรานี่มิกลายเป็นอะไรไปเลยเรอะ -- - - - - - - - - - - กลับมาเรื่องงานต่อ ทำงานเสร็จแล้ว...เดี๋ยวพรุ่งนี้หาทางเอาไปส่ง เพราะเดี๋ยวต้องไปสอบ ENG KPMG ด้วย เศร้าจริงๆ...ไม่อยากเล้ย จำได้ว่าคราวก่อนไปสอบที่ Wall Street เห็นคะแนนแล้วจะเป็นลม...เลยไม่ลงเรียนเลย เปลืองตังค์!!! (พูดงี้...พอเดาระดับเราได้แล้วใช่มะ...^^") วันนี้ทำงบ... งบกำไรขาดทุนของเดือนอ่ะ...ต้องเอายอดของเดือนใส่ใช่มะ แต่ว่าๆ...ในงบทดลองช่องมันติดๆ กันไง แล้วก็ทำมาตั้งแต่เที่ยงแล้ว...ค่ำๆ เลยเบลอ เผลอไปเอายอดทั้งปีของบางรายการมาใช้ แล้วก็ใช้ Inventory ต้นเดือนผิดอีก เราก็นั่งงมอยู่เป็นชั่วโมง...ว่าทำไมงบมันไม่ลงฟระ พอเจอสาเหตุ...กะจะเดินเอาหัวชนกระจกแล้ว แต่...กลัวเจ็บ -_-'' ในที่สุด...ก็สำเร็จจนได้...ไม่ยากเล้ย (โม้หน่อยๆ) จริงๆ ถ้าทำก็เสร็จทันไปแล้วล่ะ แต่ไม่ทำ...เพราะกะจะอ่านหนังสือ ทั้ง HO แล้วก็สอบของ KPMG แต่พอสอบเสร็จแล้วก็รู้ว่า...รู้งี้กรูมาทำงานดีกว่า เพราะมันไม่ได้ช่วยไรเล้ย -_-'' เหอะๆ - - - - - - - - - - ไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยววันนี้จะอ่านงบ DTC ปี 44-46 แล้วเน้นๆ ข้อความไว้ พรุ่งนี้เพื่อนจะได้อ่านง่ายๆ (กรูจะไม่คิดอ่านหนังสือหนังหาเลยรึนี่ --) ...ก่อนสุดท้าย... ในที่สุดเชลซีก็ชนะ...โฮะ โฮะ ให้ตายสิ...อยากรู้จังว่าบรรยากาศตอนดูบอล ของคุณอูกับคุณเพียงจะเป็นยังไง เด็กสิงห์กะเด็กหงส์...ใครเหยียบใคร...คงได้รู้กันแล้วนะ อยากดูมั่งจัง... ได้เฮกันต่อหน้า...คงมันส์ดี จริงๆ หาบรรยากาศอย่างนี้ไม่ยาก... ที่ CWP (WTC) ก็เปิด...ทั้งสองคู่เลย แต่เพราะแฟนหงส์มันเยอะเกิ้น ไปเฮเอาแถวนั้น...เดี๋ยวโดนตื้บเอาง่ายๆ... ไม่ดีๆ...แหะๆ - - - - - - - - - - ไปอาบน้ำจริงๆ แล้ว... หลับฝันดีนะคะเพื่อนๆ - - - - - - - - - -

	พรุ่งนี้วันเกิด "คุณเอก" ... (มั้ง!!!) แต่ไม่กล้าโทรไป... เพราะคราวก่อนจำวันเกิดคุณเอกผิด แป้กไป!!! หน้าแตกไปแล้วหนหนึ่ง เดี๋ยวคราวนี้จำผิดอีก...ไม่ไหวๆ เลิกคุยกันไปเลยทีเดียวคราวนี้ -=-=-=-=-=- ไม่ขอเป็นคนสุดท้าย ของ Badz ท่อนฮุค...เนื้อเพลงเฉยๆ (สำหรับเรานะ) แต่ท่อนนำเนี่ยดิ โดนไม่ไหวแล้ว T^T ลองอ่านดูละกัน -=-=-=-=-=- Verse 1 คับ (ใช้คำนี้ป่าววะ O_๐) ก็รู้..ว่าคนที่ยืนข้างเธอ ก็คงต้องดีเลิศเลอมากพอให้เธอนั้นสนใจ ก็รู้..ว่าเธอมีคนมากมาย ที่พร้อมและยอมเต็มใจจะอยู่ตรงที่นั้น แต่ฉัน มันส่องกระจกเมื่อไหร่ ก็ยังไม่เคยชอบใจหน้าตาตัวเองได้ซักวัน อย่างฉัน...ถึงหวังก็ได้แค่หวัง ฉันรู้และพอประมาณตัวถูกไม่สู้ใคร Verse 2 ถ้านับ..ว่าใครที่คอยเฝ้าฝัน ที่หนึ่งคงเป็นของฉัน ฉันมั่นใจไม่แพ้ใคร แต่รู้..ว่าเธอมีใครมากมาย ฉันรู้ว่าฉันเป็นใคร ไม่อยากจะคิดหวัง ก็ฉัน..มันส่องกระจกเมื่อไหร่ ก็ยังไม่เคยชอบใจหน้าตาตัวเองได้ซักวัน อย่างฉัน..ถึงหวังก็ได้แค่หวัง ฉันรู้และพอประมาณตัวถูกไม่สู้ใคร -=-=-=-=-=- ต้องฟังคู่กับเพลงนี้ด้วยนะ... "...จะมีใครๆ รัก คนหน้าตาอย่างฉัน ที่มันธรรมดา ไม่เข้าตาเหมือนใครๆ จะมีใครๆ ไหม ที่จะมองแต่หัวใจ จะมีไหมใครเข้าใจรักกัน..." -=-=-=-=-=- ตกลงเป็นไรเนี่ยเรา... ตอนนี้น่ะ...เพลงนี้โดนสุด ปี 1-2-3 ของ Acapella 7 ... โดนจนจุกตายไปเลย ... !!!!!!!!!!

12:17:28 AM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 18

อยากมอง

เธอจะยิ้ม เธอจะทำอะไร... จะหัวเราะหรือจะคุย จะพูดจา... ทำให้ฉันได้มองดูเธอ
.................................................................................................

แล้วไม่อยากเอาตาไปมอง...ที่ใคร ... ไม่ต้องเขิน ไม่ต้องสนใจ ก็เป็นตัวเธอเหมือนอย่างเคย ฉันคนนี้แค่ขอมอง
....................................................................................................................................

ดูอยู่เฉย-เฉย ... อยากมองเธอเท่านั้นเอง แค่ได้มองเท่านั้นพอ ไม่ขออะไรมากมาย ไม่คิดจะมากวนใจ อยากมอง
..................................................................................................... ...............

เธอเท่านั้นเอง คงไม่เป็นอะไรใช่ไหมเธอ ... ขอมองเธอนาน-นาน ให้ชื่นใจ ตัวฉัน มันต้องการ
.............................................................................................. .............

แค่นั้น ไม่เคยฝันว่าจะเป็นคนรู้ใจ ไม่ได้หวังอะไรเลย ไม่คิดเป็นอื่นไกล แค่ เพียงได้
................................................................................. ..........

เจอ ... ไม่ต้องเขิน ไม่ต้องสนใจ ก็เป็นตัวเธอเหมือนอย่างเคย ฉันคนนี้
.................................................................................... .....

แค่ขอมองดูอยู่เฉย-เฉย ... อยากมองเธอเท่านั้นเอง แค่ได้มองเท่านั้นพอ ไม่ขอ อะไรมากมาย
.................................................................................................. ....................

ไม่คิดจะมากวนใจ อยากมองเธอเท่านั้นเอง คงไม่เป็นอะไรใช่ไหมเธอ ... ขอมองเธอนาน-นาน ให้ชื่นใจ.. ^^
....................................................................................................................................

12:50:53 AM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 16

อาการเพ้อ... ^^


	ก่อนอื่นต้องขอบคุณเลย์เอาท์ทั้งหมด ของสเปซวันนี้... เอามาจาก "Napmos" คับ เช่นเดียวกันกับประโยคข้างล่างนี้ โดนใจเด็กบัญชีดี...ชอบๆ -------------- ความรักเอามาลงบัญชีไม่ได้ เพราะมีความไม่แน่นอนสูง และไม่สามารถประมาณการได้อย่างสมเหตุสมผล --------------- หลายๆ วันนี้มีความสุข เพราะหลายๆ อย่างดูดีขึ้น...หลายๆ อย่างรอบตัว อีกอย่างที่ดีใจคือ มีโอกาสช่วยมลทำ AC413 ไม่ใช่อย่างที่คุณคนอ่านบางคนคิดหรอกน่า ที่ดีใจก็คือ...เราชอบนะวิชานี้ ได้ทำแล้วมีความสุขดี เพราะวิชานี้เลยนะ ที่ทำให้เรารู้ว่า เราอยากต่อโทอะไร -------------- ขอบคุณอาจารย์สมชาย (เล็ก) มากๆ ค่ะ สำหรับแรงบันดาลใจดีๆ --------------- ที่ดีใจอีกอย่างคือ...เราชอบเรียนคณะนี้ ก็ตอนเราใกล้ๆ จบแล้วนี่ล่ะ... ที่ดีใจเพราะ อย่างน้อยเราก็มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับการเรียนอยู่ช่วงหนึ่ง เรายังยืนยันความคิดเดืมนะว่า "เราไม่ชอบบัญชี" แต่หลังจากเรียนได้พักใหญ่...เราเลยรู้ว่า คณะบัญชีมันไม่ได้มีแต่บัญชีเท่านั้น รวมกับความสนุกจากการเรียนสัมมนาสอบบัญชี ทำให้เรารู้ว่าบัญชีมันไม่ใช่งานรูทีน --------------- ขอบคุณอาจารย์ศิลปพรมากๆ เช่นกันค่ะ สำหรับความรู้ดีๆ และสิ่งดีๆ ที่มอบให้ โดยเฉพาะความสนุกในการเรียน --------------- จริงๆ นะ อาจารย์ทุกคนที่เราเคยเรียนด้วย ทั้งน่ารัก และ สอนเก่ง ทุกคนเลย หลายๆ คนเป็นลักษณะอาจารย์ในฝันเราทีเดียวล่ะ อยากเป็นอาจารย์อย่างนี้มั่งจัง --------------- วันนี้มาแนวศิษย์กตัญญู ...กลับมมาเรื่องช่วยงานเพื่อนหน่อย... อาจดูเหมือนว่าแอบเสือกเล็กน้อย แต่...ชอบๆๆ คิดอยู่ว่าถ้าออดิตแล้วไปไม่รอด (คือเผื่อเค้าไล่เราออกน่ะนะ) ก็จะเรียนโทไอ้นี่ล่ะ เดี๋ยวจะกลับมาสอนที่ธรรมศาสตร์ ถ้า...เค้ารับ !!! --------------- เรื่องน่าดีใจอีกหนึ่งเรื่องวันนี้ EY ส่งจดหมายมาว่าผ่านข้อเขียนแล้ว จะโทรมาเรียกไปสัมภาษณ์ ใครคิดว่าเราดีใจที่ 'เพื่อน' ได้งานที่นี่ไปแล้ว ขอโทษทีที่ต้องบอกว่าเข้าใจผิด เราไม่ได้ตัดสินใจจากเรื่องนี้หรอกน่า ไม่ได้เป็นปัจจัยในการตัดสินใจด้วยซ้ำ ยังไงก็ยังใฝ่ฝันถึง PwC อยู่ดี แต่...ถามหน่อยเหอะ ของที่ดีไม่แพ้กันมาอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่คว้าไว้ก็ใช่ที่ ลองไปถามเด็กได้โควตา บัญชี มธ. ดูดิ !!! ------------- แล้วคุณนิว...ถ้าได้อ่านนะ (รึใครอ่านก็ไปบอกคุณนิวให้ด้วย) สิ่งดีๆ อยู่ตรงหน้า + อยู่ในมือแล้ว จะไปสนใจสิ่งอื่นที่ไม่แน่ใจว่าจะดีกว่า และมีความไม่แน่นอนสูงทำไม ด้วยความหวังดีนะคะ พูดจริง-จริง นะ --------------- ย่อหน้าข้างบน ใครช่วยมองเป็นรูปหัวใจหน่อยนะ จะขอบคุณมาก...อุตส่าห์พยายาม แต่ๆๆ พวกช่างคิดทั้งหลาย... ไม่ได้มีความหมายอะไรแอบแฝงทั้งนั้นนะ --------------- พรุ่งนี้มีสอบ KPMG ไปนอนแล้วดีกว่า หวังว่าตัวเองคงโชคดี และหวังยิ่งกว่านั้น หวังว่าคุณธี คุณแนน และคุณมล จะโชคดียิ่งกว่า ให้ได้จดหมายจาก Big4 เร็วๆ จะได้มาทำงานใกล้ๆ กัน (แม้ว่าจะไม่ค่อยอยู่สนง.เลยก็ตาม -_-'') อยู่กับพวกแกหนุกดี ชอบๆ ^^ -------------- โชคดีในการสอบพรุ่งนี้ และ ฝันดีค่ะเพื่อนๆ และทุกคน ---------------

1:59:37 AM | Add a comment | Read comments (1) | Permalink | Blog it

September 12

HBD...

Happy BirthDay..!!!

แอบรู้มาว่าวันเกิด...(รึเปล่าไม่รู้??)
คงไม่ได้เข้ามาอ่านหรอก...แต่ก็สุขสันต์วันเกิดละกัน
(ถ้าเป็นวันเกิดคุณน่ะนะ ^^...แต่ถ้าไม่ใช่...ก็ลืมๆ มันไปซะเถอะ...หน้าแตก ๐_O)
ก็มีความสุขมากๆ เนอะ...
ไปสัมภาษณ์งานมาแล้วก็ขอให้ได้งานสมใจ...
(น่าอิจฉา T^T)
แล้วก็เรียนเทอมสุดท้ายแล้ว...
ขอให้โชคดีกับชีวิตหลังเรียนจบแล้วกัน
เดี๋ยวเทอมหน้าจะจบตามไป...หุหุ
ได้ทำงานที่เดียวกันก็ดีเนอะ...อิอิ
(แอบขอเข้าข้างตัวเองเล็กน้อย...กลัวเตะฝุ่นนินา T^T)

.....

วันนี้ระหว่างทำงาน AC442 (ต้นทุนที่คุณชอบไง ^^)
ไปเจอเนื้อเพลงเพลงนึงมา...
ชอบมากมายเพลงนี้...
ถึงแม้คนร้องจะไม่โดนใจ...แต่เนื้อเพลงเนี่ย...
ฟังทีไร เรียกน้ำตาเกือบจะได้ทุกที...
(ที่ไม่ได้เพราะอายคนข้างๆ ง่ะ)
โดยเฉพาะ ประโยคสุดท้าย

ลองอ่านๆ ดูนะ...ถ้าชอบใจก็ลองไปหาฟังดู...

.....

ถ้ามีใครสักคน ที่อดทนทุกเวลา พร้อมยอมเหนื่อยล้า...เพื่อเรา โดยไม่เกรง
ถ้ามีใครสักคน ที่ยอมรับความเจ็บไว้เอง คิดถึงตัวเอง ไม่เท่าเรา
ถ้ามีใครสักคน ที่ตีเราทั้งน้ำตา แล้วก็เป็นคนที่ทายาให้เรา
ถ้ามีใครสักคน ที่คอยเช็ดตัวให้ทุเลา ค่ำคืนที่เราไม่สบาย

ร้อยล้านความผิดของเรา ที่ใครเขาไม่ใยดี
มีคนคนนี้ คนเดียวที่ให้อภัย
ปากบ่นว่าแสนระอา ว่าเราไม่ดีเท่าใคร
แต่ในใจก็รักไม่เปลี่ยน

อยากขอบคุณฟ้า ให้เรามาเป็นลูกแม่
รักที่ดี รักไม่มีแต่ ไม่เคยได้รักจากใคร
มีเพียงคนนี้ ชีวิตก็วางให้ได้
คำเล็กๆ ที่ไม่ยิ่งใหญ่
อยากบอกด้วยหัวใจ...เรารักแม่

ถ้ามีใครสักคน ที่ห่วงกังวลทุกนาที แม้เราวันนี้เติบโตสักเท่าใด
ถ้ามีใครสักคน แอบไปร้องไห้อย่างน้อยใจ เมื่อเราทำเป็นเหมือนรำคาญ

....

บอกกับฟ้าไม่ว่าชาติใด ขอเป็นลูกแม่ได้มั้ย...ทุกชาติเลย

.....

ชอบกันมั้ย??
เราชอบนะ...
ในฐานะที่เป็นลูกขี้อายที่ไม่เคยจะแสดงออกอะไรนัก
แต่อยากให้รู้นะคะ...
ว่ารักแม่ที่สุดในโลกเลย.. ^^

7:30:58 PM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 10

Get Well Soon!!

Get Well Soon ^^

ขอเล่าเรื่องย้อนหน่อยนะ...

เมื่อวันศุกร์... ระหว่างนั่ง Taxi ไปสยาม...
ตรงโลตัสที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน ตรงที่จะเข้าสนามกีฬาฯ ไปสยามอ่ะค่ะ
เห็นอุบัติเหตุเกิดขึ้น...

รู้ได้ไงน่ะเหรอ??...

ไม่ยากๆ... "ไทยมุง" ไง ^^

เห็นพี่ที่เราคิดว่าเป็นคนขับมอเตอร์ไซค์นอนอยู่

คิดว่ายังมีสตินะ แต่ว่านอนนิ่งเลย เห็นเอาอะไรพันคอไว้ด้วย

เหมือนตอนที่หมอทำเวลาคอเคล็ดอ่ะ

จะได้หันไม่ได้

เห็นแล้ว...

อย่างแรกเลยคือต้องยอมรับตามประสาคนอยากรู้อยากเห็น

หรืออีกนัยหนึ่งคือ ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเค้าน่ะนะ

เราก็มองๆ ก่อนว่าเกิดไรขึ้นวะ...

(มิน่า...เกิดอุบัติเหตุทีไรรถติดทุกที...ชะลอดูกันทั้งนั้น -_-'')

แต่ความคิดต่อมาคือ...

สงสารเค้าเนอะ...

เพราะเราไม่รู้ว่าเหตุกาณ์เป็นยังไง...

เราเลยคิดตามภาพที่เราเห็นขณะนั้น...

สงสารเค้านะ เพราะเท่าทีดูแล้วอายุอานามก็ไม่น่าจะมาก...

ไม่น่าเกิน 30 มั้ง...

แล้วก็กำลังอยู่ช่วงทำมาหากินแน่ๆ...

ถ้าเจ็บป่วยไปแล้วจะทำยังไง...

ไหนจะค่ารักษาพยาบาล ค่าซ่อมรถ

แล้วถ้าเค้ามีลูกมีเต้า มีพ่อแม่ ครอบครัวที่ต้องเลี้ยงดูล่ะ

คนพวกนี้จะเดือดร้อนขนาดไหนถ้าเค้าทำงานไม่ได้

แล้วถ้าร้ายแรงไปกว่านั้น...

ถ้าเค้าเจ็บหนัก...พิการ หรือแม้กระทั่งเสียชีวิตล่ะ

คนข้างหลังเค้าจะเป็นยังไง จะอยู่กันยังไง

เห็นแล้วสงสาร...เศร้าใจนะ...

รู้ว่าเป็นอุบัติเหตุที่ควบคุมไม่ได้

และไม่มีใครอยากให้เกิด

แต่...เราก็ป้องกันให้มันสุดความสามารถเราได้นะ

จะได้ไม่มาเสียใจทีหลัง

สงสารคนข้างหลังเค้าเนอะ

สงสารตัวเองด้วย...เสียเวลาไปนอนโรงพยาบาลเปล่าๆ

ยังไงก็หายเร็วๆ นะคะ คุณคนแปลกหน้า

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

ไปรับน้องมา 2 วัน 1 คืน...

ได้เจอเรื่องใหม่ๆ ในชีวิตหลายอย่างเลย

แล้วก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะ...

อย่างนึงที่รู้แน่ๆ คือ...

เราไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเกิดมาในยุคนี้

เพราะเรารับเรื่องหลายๆ อย่างไม่ได้

โดยเฉพาะเรื่องที่เค้าว่ากันว่าทันสมัย เป็นไปตามพวกฝรั่งมังค่า

แต่เรากลับเห็นว่าลืมเรื่องความเหมาะสม และสิ่งดีๆ ของไทยไปซะแล้ว

เราควรไปโผล่แถวๆ ยุคแม่เรา -_-''

แต่ก็ไม่ดีอีก ... ดันเป็นผู้หญิง

ไม่อยากบ่นเรื่องรับน้องละเอียด...

เพราะส่วนนึงมันก็คือเพื่อน น้อง พี่เรา...

แค่...ไม่ชอบ...รับไม่ได้...

แต่...มันก็ไม่ได้เดือดร้อนไรเราหรอกนะ...

พูดมาเดี๋ยวยิ่งดูแก่เข้าไปใหญ่ -_-''

แต่สิ่งใหม่ที่ได้เจอคือ...

ได้คุยกับคนเมา...

สาบานเลยว่าเท่าที่จำได้ ชีวิตนี้ไม่เคยคุยกับคนเมา

เคยเห็นแต่คนเมาไกลๆ ไม่เคยเห็นต่อหน้าต่อตากันซะที

...ดี รึ ไม่ดี เนี่ย ???...

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

ไปนอนแล้วดีกว่า...

ปวดหัวมากมาย...

นอนน้อย แล้วเมาอีกตะหาก...

ไม่ได้กินๆ...

แต่กลิ่นแรงจัด...

แค่ได้กลิ่นก็มึนแล้ว -_-''

dsf

11:38:39 PM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 08

My Confession

...My ConFession...

+ วันนี้มีเรื่องจะมาสารภาพ...

จริงๆ ต้องบอกว่ามาบอกกันดีกว่า...

บอก...เพื่อนเรา...

+ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า...

ถ้าได้อ่านแล้ว...ไม่ต้องมาพูดถึงเรื่องนี้กับเรานะ...

มันแปลกๆ ว่ะ... เพราะปกติเราไม่ค่อยพูดอ่ะ...

+ ช่วงนี้เพื่อนคงเริ่มหงุดหงิดกะอีนี่แล้ว...อารมณ์เสียง่ายเหลือเกิน
ก่อนอื่นต้องขอโทษก่อนเลย...สำหรับนิสัยเสียของเรา
เข้าใจนะว่ามันไม่ดี แล้วพยายามปรับแล้ว...
อย่างน้อยเราก็คิดว่ามันดีขึ้นแล้วนะ เพราะเราไม่โวยวายเหมือนแต่ก่อนแล้ว...
แต่กลายเป็นเงียบแทน...

+ แล้วก็เข้าใจอีกว่า...
เราเงียบน่ะ...น่ากลัว...เพราะว่าเราหน้าดุอยู่แล้วด้วย
เพื่อนเลยคงไม่กล้าคุยกับเรา...
ขอโทษอีกเหมือนกัน...ที่ไม่พูด...แต่ไม่ได้หมายความว่ามาคุยกับเราไม่ได้นะ
ถึงแม้เราจะอารมณ์เสียไม่พูดก็เหอะ
ถ้าเราอารมณ์เสียเรื่องอื่นๆ...เราพยายามจะไม่ใส่อารมณ์กับเพื่อน
ถึงแม้จะทำบ้าง...ก็สัญญาละกันว่าจะพยายามไม่ทำอีก...
และถึงแม้ว่าเราจะอารมณ์เสียเรื่องอื่นอยู่...
ก็ไม่ต้องห่วง ถ้ากับเพื่อนเรายังสามารถกวนตีนได้เหมือนเดิม ^^

+ แล้วก็ขอโทษอีกเหมือนกัน...
ถ้าเวลาเพื่อนถามแล้วเราไม่ตอบ อันนี้ต้องบอกตรงๆ ว่าไม่ได้ตั้งใจ...
เพราะถ้าเรามัวคิดอะไรซักเรื่องอยู่...เราจะอยู่ในโลกใบนั้นไปเลย...
แล้วท่าทางจะออกมายากเสียด้วยสิ
เลยไม่ทันได้ยินใครพูดอะไร...ไม่ใช่ไม่ยอมตอบนะ...

+ เรื่องต่อมา...ก็ต้องบอกเพื่อนว่า...
เราน่ะนะ เพื่อนก็คงรู้อยู่ว่าถ้าไม่ชอบอะไร (ที่ไม่ชอบจริงๆ อ่ะนะ)...
จะไม่ยุ่ง ไม่สนใจเลย...ไม่ว่าจะเป็นยังไง หรือเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
เราไม่สามารถพูดคุย เล่นหัวได้อย่างสนิทใจกับคนที่เราไม่ชอบ

+ รู้นะ...ว่าอาจจะขอ(โทษ)มากไป
แต่ว่า...ก็ขอ(โทษ)จริงๆ
สาเหตุนึงอาจเป็นเพราะช่วงนี้นอนน้อยเป็นพิเศษ
เลือดเลยไปเลี้ยงสมองไม่พอ...อารมณ์เลยแปรปรวน
(แปรปรวนไปพร้อมๆ กับคะแนนสอบ T^T)
เอาเป็นว่าเราจะพยายามแก้ไขนะ...

+ อีกอย่าง...มีอะไรบอกเราได้นะ
บอกกันตรงๆ ได้เลย...
ไม่ว่ากันอยู่แล้ว
แล้วก็อีกอย่างคือ...
ด้วยนิสัยเราที่เป็นคนแข็งๆ หน่อยเนอะ
(ใครแอบคิดอยู่เปล่าว่า...ไม่หน่อยหรอก >.<)
เวลาเพื่อนถามไรแบบ...(บอกไม่ถูกเหมือนกัน...คิดเอาเองนะ ^^) หรือชมอะไรอ่ะ...
เราก็จะไม่พูด...
ไม่ได้หมายความว่าเราไม่พอใจหรืออะไรนะ...
แต่เพราะ...เราเขินอ่ะ...

+ เห็นเป็นคนทื่อๆ แข็งๆ อย่างนี้
แต่จริงๆ เราอ่ะขี้อายนะ...(จริงๆ น้า)
เราเลยทำไรไม่ถูก...เวลาเพื่อนพูดอย่างนั้น
ไม่ต้องเสียเวลามานั่งสังเกตว่าหน้าเราแดงรึเปล่าหรอก
(เพราะว่าปกติหน้าแดงอยู่แล้ว...งกจนเลือดขึ้นหน้า !!!^^)
เรามันเป็นพวกแสดงความรู้สึกไม่เก่งซะด้วยสิ
พวก...รักนะ แต่ไม่แสดงออก
(เน่าว่ะ.. -_-'')

+ แล้วเรื่อง "คนที่คุณ(อาจจะ)รู้ว่าใคร" น่ะ...
ถ้าใครรู้เรื่อง...ก็อย่าเพิ่งคิดแทนเราล่ะ
เรายังไม่รู้เล้ย...
แล้วก็ไม่ต้องพูดอะไรนะ...
เหตุผลอยู่ย่อหน้าข้างบนฮับ ^^

+ หมดแล้ว...
ถ้า..ได้อ่าน..อย่าลืมที่เขียนไว้ข้างบนนะ...
อย่างมาคุยกะเราเรื่องนี้...
เหมือนเดิม...เหตุผลอยู่ถัดไปข้างบนสองย่อหน้า.. ^^
พรุ่งนี้มีสอบ HO...แต่ไม่เจียม...มาเล่นเน็ตอีก
ไปอาบน้ำดีกว่า...
แล้วค่อยมาอ่านหนังสือ...
เหลืออีก 50 หน้ากว่าๆ...

+ ฝันดีคับผม ^_______^

+ มาอัพเดทเพิ่มเตอมหลังสอบ HO
ไม่ต้องๆ...ไม่ต้องถามว่าสอบเป็นยังไง...
บอกแล้วว่าอารมณ์ปรวนแปร...
คะแนนเลยแปรปรวน -_-''
แต่ก็...ขำ-ขำน่า...
วิชานี้เรื่อยๆ...เกรดอะไรก็เอา...
ดีกว่าไม่จบเพราะไม่เรียนวิชาพื้นฐานวะ...
อายแทรกแผ่นดินหนีเลยนะนั่น...

+ เดี๋ยวเตรียมตัวไปรับน้อง...
ระยอง..........มั้ง !!! (-_-'')
ไม่รู้เหมือนกัน...ได้ไปเที่ยวเอาหมดล่ะ ^^
เพื่อนๆ ที่ไม่ได้ไป...เดี๋ยวถ่ายรูปกลับมาฝาก
แต่เราก็ไปนานเหลือเกินเนอะ...
ไปเย็นวันนี้...กลับเช้าพรุ่งนี้...
เพราะ...ต้องสอบ HO...โคดเซ็ง
แต่...
อย่างน้อย...
ก็เที่ยวฟรีวะ!!!
(โฮะๆ...บอกแล้วว่างก.. ^^)

ไปละๆ... 11.31 น. แล้ว...
(เราออกเร็วกว่าตั้งชั่วโมงเลยเหรอนี่)
(หนังสือก็ไม่อ่าน แล้วดันออกเร็วอีก)
(คะแนนเน่าแน่ -_-'')
หิวข้าว... T^T

10:46:29 PM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 07

Season Change

หากเปรียบกับชีวิตของคน... เมื่อยามสุขล้นจนใจมันยั้งไม่อยู่...

ไม่ได้มาพร่ำเพ้ออะไรกับเรื่อง "เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย" หรอกนะ
แต่ความคิดของคนมากกว่าที่เปลี่ยน...

วันนี้เพื่อนโทรมาหา...ไม่ได้คุยกันมาตั้งนาน...
เพื่อนเราคนนี้น่ารักมากเลยนะ...นิสัยดีไม่ไหวแล้ว...

โทรมาด้วยเรื่องเดิมแหละ... "ความรัก"
(เราเองยังเอาตัวไม่ค่อยรอดเล้ย -_-'')
ประมาณว่าเพื่อนเราเค้ามีแฟนอยู่แล้ว...
แล้วเค้าก็ไปแอบชอบเพื่อนอีกคน แล้วก็ดูเหมือนว่า (เค้าบอกว่า) สาวเจ้าก็ท่าทางจะชอบเค้าด้วย
แต่แฟนมันก็เหมือนจะไม่รู้เรื่องนะ...แน่นอน...เพื่อนคนอื่นๆ ด้วย...
ประเด็นมันอยู่ที่...
เค้าอยากรู้ว่า สาวคนนั้นน่ะ...ชอบเค้ารึเปล่า??
เราก็แนะนำไปตามเรื่องตามราวอ่ะนะ...
(อย่างน้อยเราก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนินา -_-'')

แต่ประเด็นของเราเนี่ย...มันอยู่ที่ว่า...
เพื่อนเรามันยังไม่เลิกกับแฟนไง...
แล้วเค้าก็แอบชอบสาวคนนี้มาได้ซักประมาณ 3-4-5 เดือนแล้ว (ประมาณนะ ประมาณ)
ช่วงแรก...เราก็เลยพยายามพูดให้เค้าเลือกเอาซักทาง...
อาจใช้คำที่ดูไม่ดีนัก...แต่ก็ให้เค้าเลือกระหว่าง...
"ปลา" มือนึงที่เค้าจับอยู่แล้ว...แล้วก็ไม่ได้หนีไปไหนแน่ๆ
กับอีกมือนึงที่กำลังพยายามจับอยู่...และก็ยังไม่รู้ว่าจะจับได้มั้ย
ให้มันเลือกเอา...
แล้วก็ให้มันคิดดูดีๆ ว่า...
ความรู้สึกตัวเองที่มีต่อผู้หญิงคนใหม่น่ะ...เกิดจากความรู้สึกที่แท้จริง หรือความสนิทสนม

แต่เพื่อนเรามันก็มีข้ออ้างหลายอย่างน่ะนะ...ไปเรื่อยๆ...
ปัญหาที่เรา (ซึ่งไม่ใช่ปัญหาสำหรับเค้า) ไม่ชอบใจก็คือ...
เค้าบอกว่า...เค้าไม่สามารถตัดใจจากสาวคนใหม่ได้...
แต่เค้าก็ไม่สามารถเลิกกับแฟนเค้าได้เหมือนกัน...กลัวทำเค้าเสียใจ...
อยากทำอะไรให้เค้ามากกว่านี้...ดูแลเค้าให้ดีที่สุด
(จริงๆ เพื่อนเราก็ดูแลแฟนดีนะ...และเราก็เชื่ออย่างนั้น...เพราะอย่างที่บอกว่าเค้าเป็นคนดี)

แต่เรากลับคิดว่า...
ถึงแม้จะดูแลกันดีแค่ไหน...แต่ถ้าความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว...
เรียกว่าทรยศกันเลยได้มะ...เราว่าได้นะ...
เราก็คงไม่ดีใจหรอก...
อาจจะดีกว่าด้วยซ้ำถ้าบอกกันตรงๆ...

ที่ไม่ชอบใจก็คือ...
ทำไมเพื่อนเราเป็นคนแบบนี้...
ตอนคุยกันเราไม่ได้พูดไรมาก...
ในเมื่อประเด็นเค้าคือ อยากรู้ว่าผู้หญิงชอบเค้ามั้ย...เราก็แนะนำไปเท่าที่สามารถ
พูดเรื่องที่เราข้องใจไปบ้าง แต่พอรู้ว่าเค้าไม่สนใจก็หยุด
(ช่วงนี้ปลงอะไรได้เยอะ...ทำให้เวลาไม่พอใจจะแสดงออกโดยการไม่พูด...ดีกว่าแต่ก่อนหน่อยที่จะโวยวาย ^^)
แต่ทำไม ทำไม ทำไม...
เพื่อนเรามันเปลี่ยนไปขนาดนี้...
มันคงไม่ได้เข้ามาอ่านหรอก (เพราะไม่มีอีเมล์เรานี่ ^^)
แต่อยากบอกเหมือนกันว่าไม่ชอบใจเลยที่ทำอย่างนี้
.......... ไม่ใช่เรื่องของเราหรอกนะ...
.......... แล้วเราก็ไม่รู้ด้วยว่าแฟนเค้าจะคิดยังไง...
.......... แต่ด้วยความที่เราค่อนข้างศรัทธาเรื่องนี้...
.......... เลยไม่ชอบใจเฉยๆ... เลยมาบ่น (อีกแล้ว)...

วันนี้มี Road Show ของ PwC ที่มหา'ลัย...
ที่ชอบที่สุดคือ Video Presentation...
หรูหรา อลังการ...

แต่ยังไง้-ยังไง...
เทียบกันทั้งสามบริษัทแล้ว...
เราก็ยังชอบ KPMG พรีเซ้นต์ที่สุดอยู่ดีแหละ...
แล้วก็ (อีกแล้ว) ไม่ชอบ DTTJ ที่สุด...

ส่วน PwC น่ะนะ...
กลับมาบ้านกม่ถามว่า เป็นไงมั่ง...
เราก็ตอบไปว่า...
ก็ใจมันไปอยู่ที่ PwC มาตั้งนานแล้ว...
พรีเซ้นต์ดี-ไม่ดียังไง...
ก็ยังว่าดีอยู่ดีน่ะแหละ...
ไม่เคยได้ยินเหรอว่า... "ความรักทำให้คนตาบอด"...

เอ...หรือเพื่อนเรามันจะเข้ากรณีนี้...
มันเลยเปลี่ยนไป !!!...

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

9:20:22 PM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 05

Something Wrong??

วันนี้...ต้องบอกว่าช่วงนี้มากกว่า...รู้สึกแปลกๆ...

หลายๆ เรื่อง...

บางทีก็เหมือนรู้สึกว่าตัวเองกลับไปเป็นเด็กอีก...

เด็กที่ชอบหวงของเล่น...

เล่นกะคนอื่นด้วยกันได้นะ...

แต่ถ้าเอาของของเราไปเล่น...มากกว่าที่เราเล่น...

ยอมไม่ได้ >.<

บางทีก็รู้สึกเหมือนคนแก่...

คิดอะไรจริงจังไปรึเปล่า??

ชีวิตตึงไปนิดมั้ย??

แต่ที่เหมือนคนแก่แน่ๆ...

คือเรื่องสุขภาพ...

อย่างที่บอกไว้...เจ็บนู่น ปวดนี่ เป็นระยะๆ...

ไม่ได้ปวดเมื่อยแบบคนแก่นะ...

แต่...แบบ...บอกไม่ถูก...

ไม่ได้คิดมากรึวิตกจริตอะไรหรอกนะ

(เพราะไม่เคยใส่ใจอะไรอยู่แล้ว --'')

แต่เหมือนๆ มันจะต้องเป็นอะไรซักอย่าง

ว่างๆ เดี๋ยวจะไปตรวจร่างกายดูซะหน่อย

ใช้งานมันหนักเกินไปจริงๆ -_-''

(ขอโทษทีนะ T^T)

กลัวว่าจะเข้าอีหรอบแบบสปอตวิทยุอ่ะจิ...

ไม่ว่างๆ ... เดี๋ยวไปๆ ... พรุ่งนี้ละกัน...

เดี๋ยวต้องพึ่งพญาไทคอลเซ็นเตอร์แน่ๆ

(ชื่อนี้ป่าววะ... ถ้าใช่... ขอค่าโฆษณาด้วยจิ ^^)

บางทีก็สับสนในความคิดตัวเอง...

บอกไม่ถูก...

(จะบอกถูกซักเรื่องมะนี่???)

อย่างสมมติเราไม่ชอบอะไรซักอย่าง...

แต่ก็รู้สึกไม่ดีถ้าจะไม่ชอบมัน...

พยายามจะชอบ...แต่ก็แปลกๆ...

แต่ไอ้บางอย่างที่ชอบ...

พยายามที่จะไม่ชอบ...แต่ก็แปลกๆ...(อีกละ)

งงมะ?? ไม่ต้องห่วง...เรายังงงเลย...

บอกแล้วว่าแปลกๆ...

แต่ที่แปลกที่สุดก็ความคิดตัวเองนี่ล่ะ

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีสมาธิเลย

ทำอะไรไม่ค่อยได้นาน...

ยิ่งถ้าเทียบกับตอนเด็กๆ แล้ว...

ไม่ต้องพูดถึง...

นั่งเรียนซักพักก็แย่แล้ว...

ไม่ต้องถามถึงเรื่องอ่านหนังสือและคะแนนสอบ...

ดีว่าเทอมหน้าเรียนไม่กี่วัน...

ไว้ว่างๆ ขึ้นเชียงใหม่ไปสำรวจสถานที่ก่อน...

เผื่อเทอมหน้าจะหาโอกาสขึ้นเหนือ...

เข้าวัดเข้าวาซะหน่อย...

นอกจากจะไปฝึกสมาธิแล้ว...

จะไปฟื้นฟูศรัทธาตัวเองด้วย...

เดี๋ยวนี้เจอแต่เรื่องแย่ๆ...(ที่เกี่ยวกับผ้าเหลืองอ่ะนะ)

เลยพาลทำเอาเราเสื่อมศรัทธาไปไม่น้อย

แล้วยังเป็นผลสะสมจากแต่ก่อนอีก...

รู้สึกเลวๆ ยังไงไม่รู้

เข้าใจนะ...

อย่างที่คุณโอ๊คว่า...มันเป็นส่วนน้อย...

แต่โชคร้ายที่เรามักจะเห็นแต่ส่วนน้อยเสียเป็นส่วนใหญ่...

ถ้าขึ้นเหนือไป...

สภาพแวดล้อมดีๆ...อากาศดีๆ...

พี่ๆ เพื่อนๆ ก็ว่าวัดดีๆ แถวนั้นมีเยอะ...

คงได้อะไรดีๆ กลับมาบ้าง...

อย่างน้อยก็ความรู้สึกล่ะนะ

เอาจริงๆ ว่าถ้าขึ้นไปจริงๆ...คงไม่ได้เน้นเที่ยวเป็นหลัก

เพราะเหนื่อย...ช่วงนี้เหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไรได้...

ได้แต่อยู่ไปวันๆ...

ขอมีโอกาสพักจิตพักใจหน่อย...

ได้ทบทวนเรื่องต่างๆ บ้าง...อะไรๆ คงดีขึ้น...

พร้อมเปิดรับสิ่งใหม่ๆ...

ทั้งความสุข สนุกสนาน และแน่นอน...ปัญหาต่างๆ ที่จะต้องตามมาอีก

คุณแอนเคยบอกไว้...

ชีวิตไม่สิ้น...ก็ต้องดิ้นต่อไป...

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

เข้ามาบ่นต่อจากเมื่อวาน...

คิดว่าอาการดีขึ้นแล้วนะ...

แต่จริงๆ ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง...

อย่างที่บอกว่ามันแปลกๆ...

ตอนนี้เลยแปลกไปทุกเรื่อง...

มัน...เคว้งๆ หว่ะ...

...ฉันลอยคอเดียวดายในทะเล

ว่ายตามน้ำตามไปไม่รู้ทาง

ตรงขอบฟ้ามองไปยังไม่เห็นขอบฝั่ง

ต้องเดินทางไปอีกสักเท่าไร...

ยังสงสัยว่าต้องเดินอีกเท่าไหร่ จะเดินไปยังไง แล้วจะเดินไปถึงมั้ย... ไม่รู้ -_-''

8:14:12 PM | Add a comment | Read comments (1) | Permalink | Blog it

September 04

The Second Chance

ก่อนอื่น...

มาแสดงความดีใจกับเราก่อน...

เพิ่งวันที่ 3 เอง...ทำหัก ณ ที่จ่าย และภพ.30 เสร็จแล้ว...

เหลือแค่ปรับงบเดือนก่อน กับ reconcile bank statement เท่านั้นเอง...

คิดคร่าวๆ ก็เสร็จไปแล้วประมาณ 60%...

โคดดีใจ....................^_____^

งานเร็วเหลือเชื่อ เสาร์-อาทิตย์ก็ทำได้ขนาดนี้แล้ว...

แต่เชื่อดิ

เดี๋ยวเราก็ชะล่าใจ แล้วก็ไปปั่นงบเอาตอนท้ายเหมือนเดิม...

เท่ากับว่า...เหอๆ ไม่มีไรดีขึ้นเล้ย...

เดี๋ยวก็เตรียมอ่านหนังสือได้แล้ว...

HO201 ครับท่าน...

อายจังๆ

แต่เดี๋ยวเตรียมไปรับน้องต่อหลังสอบเสร็จ...

ดูดิๆ...ฟิตมากมาย... ^^

วันนี้มีเรื่องดีๆ มาฝาก...

ไปอ่านเจอมา...นานแล้ว จำไม่ได้ว่าจากไหน

(ถึงเพิ่งอ่านเมื่อชั่วโมงที่แล้วก็จำไม่ได้อยู่ดีล่ะ!!!)

เขียนโดยคุณวินทร์ เลียววาริณ...นักเขียนที่เคารพ ^^

เอามาให้อ่านกันเพลินๆ...

The Second Chance

จากคอลัมน์ Body-Mind Final Say
เรื่อง วินทรื เลียววาริณ

กฎเทอร์โมไดนามิกทางฟิสิกส์ข้อหนึ่งอธิบายว่า...
เมื่อทำชามตกแตก มันจะไม่ย้อนกลายเป็นชามดี
ถ้าย้อนเวลากลับไปในอดีตได้ หลายคนคงอยากแก้ไข
การกระทำหลายอย่างในอดีตของตน

จะไม่เลือกเรียนคณะนี้ จะไม่ทำงานกับบริษัทนั้น
จะไม่แต่งงานกับผู้ชาย (เฮงซวย) คนนั้น
จะไม่จีบหญิงสาว (ซึ่งตอนนี้เป้นอีแก่) คนนี้ ฯลฯ

ความถวิลหา "โอกาสที่สอง" อาจฝังอยู่ในอนุสติของคนทั่วไปโดยไม่รู้ตัว

เป็นเพียงความรู้สึกที่ดีอย่างหนึ่งเมื่อคิดว่า

บางทีสิ่งเลวร้ายที่เกิดกับเราในตอนนี้เป้นเพียงความฝันร้าย

เมื่อตื่นขึ้นเรื่องร้ายๆ ก็หายไป

ลองคิดดู หากโลกนี้มีเครื่องย้อนเวลาจริง ทุกๆ คนก็พากันไปแก้ไขอดีต

จนไม่มีใครก้าวไปข้างหน้า เพราะมัวแต่ยุ่งกับอดีต

โดยหวังว่ามันจะทำให้ชีวิตของตนสมบูรณ์ขึ้น
ความจริงคือ คุณรู้ได้อย่างไรว่าหากคุณสามารถย้อนเวลา

และเลือกไม่เดินไปทางซ้าย สามารถไปทางขวาแทน

ผลลัพธ์ที่ตามมาจะดีกว่าเมื่อคุณไปทางซ้าย?

และหากมันไม่ดีกว่า คุณยังจะขอโอกาสที่สาม สี่ ห้า...อีกไหม?
หากเราไม่สามารถยอมรับผลที่ตามมาของแต่ละการตัดสินใจ

เราคงต้องร้องหาโอกาสที่สอง ตลอดชีวิต ไม่มีที่สิ้นสุด...

มนุษย์เราเป้นสัตว์โลกที่ไม่เคยพอ...

ยากนักที่จะหาคนที่พอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ง่ายๆ
หากบ้านของเพื่อนบ้านใหญ่กว่าของเรา เราก็อยากจะมีบ้านใหญ่เท่าหรือใหญ่กว่าของเขา...
หากเห็นคนอื่นเก่งมาก เราก้อยากเก่งเท่าหรือเก่งกว่าเขา...
แต่เราไม่มีทางย้อนกลับไปแก้ไขทุกสิ่งที่ล่วงเลย

"โอกาสที่สอง" นั้นมีจริง แต่มันไม่มาหาเรา

เราต้องสร้างขึ้นมาเอง
ความจริงก็คือไม่มีเครื่องเดินทางย้อนเวลา...

ความจริงก็คือเราเหลือแต่ปัจจุบันกับอนาคต
เราคงต้องทำดีที่สุดจากสิ่งที่เรามี

นักแสดงหญิง ตาลลูลาห์ แบงก์เฮด กล่าวว่า...

"ถ้าข้าพเจ้ามีชีวิตอีกสักครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าจะทำความผิดพลาดอย่างเดียวกัน เพียงแต่ว่าเร็วขึ้น"
เอลเบิร์ต ฮับบาร์ด นักเขียน บรรณาธิการ คนพิมพ์หนังสือ อเมริกันผู้สร้างตัวจากความยากจน กล่าวว่า...

"ความผิดพลาดใหญ่หลวงที่สุดที่คุณทำได้ในชีวิตคือ การกลัวอย่างต่อเนื่องว่าคุณจะทำความผิดพลาด"

ในการเล่นดนตรี ทุกครั้งที่นักดนตรีเล่นผิดโน้ตและหยุดเล่น คนฟังจะจับได้ทันทีว่าเขาพลาด

แต่หากเขาเล่นต่อไป โดยพลิกแพลงโน้ตที่เล่นผิดต่อไป

เพลงนั้นนอกจากจะไม่ล่มกลางคัน อาจจะกลายเป็นเพลงที่คนชอบกว่าเดิม

ประติมากรที่มีฝีมือเมื่อพลาดพลั้งทำบางส่วนของรูปสลักหินอ่อนหัด

จะพลิกแพลงแบบที่สลักโดยไม่ต้องนับหนึ่งใหม่
ชีวิตก็เช่นรูปสลักที่บางครั้งบิ่นหัก...ป่วยการตำหนิความผิดพลาดที่ผ่านพ้นไปแล้ว
ไร้ประโยชน์ที่จะระทมทุกข์กับอดีตที่ไม่สวยงาม

ชีวิตที่ผิดพลาดยังดีกว่าชีวิตที่ไม่ทำอะไรเลย

อย่าขับรถไปข้างหน้าด้วยเกียร์ถอยหลัง

ผิดเป็นครู เรียนรู้อดีต ก้าวไปในอนาคต

จบแล้ว...ชอบกันมั้ยไม่รู้...

แต่เราชอบ... -_-''

บางที...เราก็ไปยึดติดกับอดีตมากเกินไป

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี

...ความสำเร็จที่เคยมีในอดีต

...ความผิดหวังที่เคยเจอ

...หรืออะไรก็ตาม

จนทำให้เราลืมว่าเรายังมีวันนี้ที่ต้องทำ

และต้องอยู่ให้ได้ต่อไปในอนาคต

มัวแต่อยู่กับเรื่องเดิมๆ ชีวิตมันก็ไม่ไปไหนซักที

ชีวิตมันต้องไปข้างหน้า...

ไม่ว่าจะอกหัก รักคุด... สอบตก ติดด๊อก ติดเอฟ...

เพื่อนรักหักหลัง... จีบหญิงไม่ติด...

เอนทรานซ์ไม่ได้... สัมภาษณ์งานไม่ผ่าน...

ความผิดหวังมีอยู่เยอะแยะเต็มโลก

อยู่กับอดีตจนลืมไปว่า...

ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับการกระทำของเรานั่นแหละ...

มัวแต่จมกับเรื่องเก่าๆ...พอของใหม่ทำได้ไม่ดี

เดี๋ยวก็เสียใจอีก...

แล้วเดี๋ยวจะมานั่งคิดทีหลังว่า...

"รู้งี้ตอนนั้น............ซะก็ดี"

แล้วมันจะแก้ไขอะไรได้มั้ย??

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

ตีหนึ่งยี่สิบแล้ว...

เกินลิมิตที่มามี้กำหนดอีกแล้ว...

แต่อุตส่าห์ตั้งใจทำงาน...

ขอหน่อยนะ...

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตั้งใจอ่านหนังสือแล้ว ^^

HO201 -_-"

จุ๊-จุ๊... อย่าไปบอกใครเค้าล่ะ ... อายยย (u_u)

ไปนอนก่อนดีกว่า...

เดี๋ยวโดนมามี้ตีก้น

ฝันดีทุกคนนะคะ ^^

1:23:05 AM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 02

3:04:04 AM | Add a comment | Read comments (1) | Permalink | Blog it

Believe me, I'm a girl!!!

เตือนไว้ก่อนว่าวันนี้ยาวววว... กลับตัวกลับใจไม่อ่านยังทันนะ "คะ"

I am a GIRL !!!

ใครบังอาจมาถามว่าเราเป็นผู้หญิงรึผู้ชายวะ !!??

เดี๋ยวเหอะๆ... มาว่ากันได้

พนันร้อยเปอร์เซ็นต์เลย...ผู้หญิงแน่ >.<

ไรว๊า...ก็ติด "ฮะ" "คับ" "คับผม" นินา

แต่เวลาเรียบรอ้ยพูด "คะ" "จ๊ะ" "จ๋า" ก็มีเหมือนกันนะ

วันนึง...ตอนทำ 442 (เริ่มเรื่องยังกะนิทาน -_-'')

ก็ทำกันหลายๆ คนเนอะ...

แล้วหลายๆ คน (จริงๆ ก็เกือบทุกคนน่ะแหละ) ในนั้นเราก็เพิ่งรู้จัก

แล้วเราอ่ะน๊า...เข้ากับคนได้ง้าย-ง่ายเลย... (ประชดประชันสุดชีวิต!!)

เราก็ไม่อยากพูดกะพวกเค้าเหมือนพูดกับพวกที่สนิทๆ กันแล้วใช่ม้า...

เดี๋ยวเกิดเคืองกันขึ้นมา...

พวกผู้หญิงยิ่งเดาอารมณ์ยากอยู่

(เอ๊ะ..!!! ยังไง... แต่ตกลงเราเป็นผู้หญิงจริงๆ นะ T^T)

เราก็เลยพูดเพราะด้วย...

"คุณเจิน" (ขออนุญาต และ ขออภัยที่ต้องเอ่ยนาม)

ดันบอกว่า... เราไม่ชินเลยเวลาแพรวพูดเพราะ...แปลกๆ ยังไงไม่รู้

เวรและกรรม -_-'' ...

สรุปแล้ว...กรูไม่ดีซักอย่างเลยใช่มะ??

ก็เลยพูดปนๆ ผสมๆ กันไป...

อีกหน่อยพูดไป พูดมา เดี๋ยวได้เกิดสับสนทางเพศขึ้นมามั่งหรอก ... !!!

เฮ้ย!!! ไม่ใช่ละ ไมใช่ละ ... ย้ำๆ ... ผู้หญิง "จริงๆ"

กลับมาเมาท์เรื่องวันนี้ดีกว่า...

(วันนี้พิมพ์ยาวอีกตามเคย...ตอนนี้ไฟอีพ Blog กำลังแรง...แต่เดี๋ยวจะค่อยๆ มอด...อิอิ)

ExxonMobil

วันนี้ไปงานประชุม ExxonMobil มา...

เอ่อ...ก่อนอื่นต้องบอกว่า...วันนี้หลังเรียน 431...

เราไปก๊อปไฟล์กระดาษทำการออนไลน์จาก อ.ศิลปพรมา เลยได้คุยกับอาจารย์...

เพิ่งรู้อ่ะค่ะ (ค่ะ แล้วนะ >_<) ว่าอาจารย์แต่งงานแล้ว...

แล้วเพิ่งรู้อีกอย่างว่าอาจารย์อายุสี่สิบเอง...

หน้าเด็กมากมาย...

ดีใจกับอาจารย์ด้วยนะคะ...

มีน้องไวๆ นะ...แล้วพามาเล่นที่คณะบ้าง...

(ตอนนั้นหนูก็คงเรียนจบไปแล้ว...แต่ๆๆ...

ไม่เป็นไรๆ...

อาจารย์พามาเมื่อไหร่ เดี๋ยวหนูโดดงานมาเล่นด้วย...

(ว่าไปนั่น!! -_-")...

กลับมาที่ "เอกซอน โมบิล" บริษัทน้ำมันเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในโลก

แต่เป็นบริษัทน้ำมันอันดับประมาณที่ยี่สิบของโลก

(ข้อมูลจากพี่ Amran แผนก Customer Service ค่ะ)

เพราะสิบเก้าบริษัทก่อนหน้า เป็นของรัฐ...

ใหญ่ที่สุดนี่อะไรไม่รู้ จำไม่ได้ ชื่อยาวเกิน...

แต่ที่สองคือ อิหร่าน "ค่ะ"

(มิน่า...ไอ้กันเลยอยากไปยุ่งกับเรื่องของเค้าจั๊ง!!)

บริษัทนี้แบ่งเป็น...

...........

"หลายฝ่าย" !!!

(ก็จำได้แค่นี้นี่หว่า)

(เดี๋ยวได้โดนรุมตบกันเลยทีเดียว...)

ล้อเล่นๆ...เฉพาะส่วนที่เค้าพูดให้ฟัง แล้วเราจับใจความได้ละกัน

เอาที่หลักๆ นะก็มี

ด้าน Controller (AC), Sales (MK), HR, Procurement, IT

เท่านี้แหละที่เป็น Business Support Center...

ส่วนที่เหลือ ไอ้ประเภทขุดเจาะน้ำมันเนี่ย...ไม่ได้เกี่ยวกะเรา เค้าเลยไม่เล่าให้ฟัง

(ทั้งๆ ที่ไอ้เรื่องเนี้ยแหละที่อยากรู้ที่สุด!!!)

แต่ละฝ่ายก็จะแบ่งแผนกย่อยๆ ไปอีกหลายอันเลย

ไล่ไปเรื่อยๆ เลยนะ "คะ"

เริ่มที่อันแรกก่อนเลย...

ฝ่าย PROCUREMENT หรือ BANGKOK PAYABLES CENTER (BPC)

ที่เค้าต้องทำคือ จ่ายตังค์ซัพพลายเออร์ (อันนี้เรื่องหลัก...สำหรับเรา!!!)

คอยดูแลเรื่องการจัดซื้อสินค้า แล้วก็ตอบสนองเรื่องสินค้าให้ลูกค้าด้วย

นอกจากนั้นก็มีหน้าที่ควบคุมการจ่าย+ซื้อของจากบัตรเครดิตที่บริษัทให้พนักงานใช้ในการเดินทาง

แล้วก็อื่นๆ อีกเยอะแยะที่จำไม่ได้

(แบบว่าไม่ได้จดมาเลยอ่ะคับ...จำได้แค่นี้ก็ดีแล้ว...เนอะ เนอะ เนอะ??)

โดยศูนย์นี้จะมีในหลายๆ ที่ ทั้ง USA, Curitiba (อยู่ไหนไม่รู้), Prague (อันนี้อยู่ที่ประเทศเช็ก)

แต่ที่กทม.จะเป็นที่ที่ใหญ่ที่สุด

ต่อมาก็เป็น MARKETING CUSTOMER SERVICE

ชื่อมันก็บอกอยู่ในตัวแล้ว...

คงไม่ต้องอธิบายอะไรมาก

แต่ที่น่าสนใจคือ เค้าจะ deal กับบริษัทสาขาในหลายๆ ประเทศมากมาย

เอาเท่าที่มีอยู่ตอนนี้ (ที่มีอยู่ในสมองนะ!!!)

ก็คือ ไทย...(ชัวร์อยู่แล้ว...บอกทำไม??), ญี่ปุ่น, มาเลเซีย, สิงคโปร์, ฮ่องกง

และที่กำลังจะตามมาเห็นว่ามีออสเตรเลีย (เดาต่อว่าน่าจะมีนิวซีแลนด์ด้วย เพราะใกล้ๆ กัน ^^)

งานฝ่ายนี้จะแบ่งเป็นสี่ส่วนย่อยๆ คือ

Customer Account Management

อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับลูกหนี้อ่ะ... อย่างวางบิล วิเคราะห์ราคา วิเคราะห์ลูกค้า

(คงประมาณว่าจะความสามารถในการสร้างรายได้เป็นยังไง)

แล้วก็พวกตกลงเกี่ยวกับสัญญาต่างๆ (แฟรนไชส์)

ต่อมาก็ Process and System Expert Roles

อันนี้วิเคราะห์ต้นทุน รึอะไรทำนองนี้ล่ะ

อีกอัน Delivery ... ใครไม่เข้าใจเดี๋ยวด่าเลย !!! (ล้อเล่นๆ ^^)

ก็วิเคราะห์แบบ IM อ่ะ...ประมาณว่าขนส่งยังไงให้ประหยัด แต่มีประสิทธิภาพ แล้วต้นทุนต่ำ

(โลภจริงวุ้ย!!) แล้วก็มีอย่างอื่นอีกนะ แต่จำได้แค่นี้ ... แหะๆ

อันสุดท้ายของแผนกนี้ก็คือ Customer Relations

เกี่ยวกับพวกรับมือสารพัดกับลูกค้า...แล้วก็พวก Call Center ด้วย...

แต่ลักษณะคอลเซ็นเตอร์ของบริษัทเค้าจะเป็น Service Center ไปในตัว

ไม่ใช่วันๆ รับโทรศัพท์แล้วโอนสายๆ อย่างเดียวนะ

ติดต่อกับลูกค้าแล้วก็ประสานงานกับฝ่ายขายอ่ะ "ค่ะ"

ฝ่ายที่สามคือ GLOBAL HUMAN RESOURCES SERVICES CENTER

บริหารทรัพยากรมนุษย์...

เค้าแบ่งออกเป็นห้าส่วนหลักๆ คือ ...

Data Management (ข้อมูลทั่วๆ ไป รวมถึงอำนาจในการอนุมัติต่างๆ

อย่างเช่นอนุมัติการจ่ายเงินเดือน เพิ่อยืนยันว่าพนักงานมีตัวตนอยู่จริง... เอ๊ะๆๆ... อันนี้แนวสอบบัญชีไปละ)

Accounting (อันนี้สำคัญ...เพราะเป็นฝ่ายจ่ายเงินเดือนให้เรา...อิอิ)

Compensation Administration คนดูแลเรื่องเงินทดแทนและผลประโยชน์ต่างๆ

(เดาเอาเองว่าคงรวมพวกโบนัสทั้งหลายแหล่ไปด้วย...มันต้องมีดิ)

Systems and Controls อันนี้ประสานงานระหว่างระบบต่างๆ เข้าด้วยกัน...

บอกว่ามีห้า แต่บอกไว้แค่สี่พอนะ...

อีกอันอ่ะเหรอ...

...

ลืม!!!

ต่อมา EXXONMOBIL INFORMATION TECHNOLOGY (EMIT)

แผนกไอที...

แต่ถ้าใครหวังจะได้มาพัฒนาโปรแกรม มาเป็นโปรแกรมเมอร์ชั้นยอด วางระบบกันใหญ่

คงไม่มีให้ทำเท่าไหร่นัก

เพราะว่าระบบเค้าคงดีเลิศอยู่แล้ว (บ.ใหญ่สุดในโลกเลยนะเฟร้ย!!)

ที่เค้าเน้นเลยเป็นการ integrate กันทั้งเขียนโปรแกรม และโต้ตอบกับผู้ใช้งานจริง

เพื่อให้คนฝ่ายนี้เห็นภาพของธุรกิจได้ดีมากกว่า

ไม่ใช่วันๆ จะอยู่แต่หน้าจอ...

ซึ่งงานของฝ่ายนี้จะไปแทรกซึมอยู่กับทุกๆ ฝ่าย เพราะว่า

งานส่วนใหญ่เค้าใช้คอมพิวเตอร์ทำ

ข่าวดีก็คือ ... ตอนนี้เค้ากำลังรับคนส่วนนี้เยอะเลยทีเดียว

อันสุดท้าย...

เนื่องจากเราเป็นเด็กบัญชีเนาะ??...ต้องเอาซะหน่อย ^^

ดังนั้นฝ่ายสุดท้ายก็คือ BUSINESS SUPPORT CENTER (BSC) - CONTROLLER'S

ก็คืองานบัญชีนั่นล่ะ

งานนี้หลักๆ จะแบ่งออกเป็นสามสาย (ตามที่พี่จุ๊บอกนะ)

แต่ตามสไลด์ที่คุณผู้บริหารอธิบายมันเหมือนจะเยอะกว่านี้

ก็มี...

Corporate Accounting Service

คือการดูพวกเกี่ยวกับธนาคาร สินทรัพย์ถาวร รายการระหว่างบริษัทในเครือง แล้วก็ทำงบกะรายงานสารพัด

PRODUCT MOVEMENT AND INVENTORY

สต็อกๆๆ... นอกจากดู movement แล้ว ต้องดูระบบ supply chain ด้วยล่ะ (ป่าวหว่า??)

Business Services

ให้ข้อมูลทางการเงินแก่ฝ่ายไหนซักฝ่าย ซึ่งเอาไปทำไรไม่รู้...

งานทั้งหมดนี้นะ "คะ" นอกจากวุฒิที่เกี่ยวข้องแล้ว

(บางส่วนเนี่ยเค้าไม่ว่ากัน เรียนจบอะไรมาก็ได้...เช่นฝ่าย HR หรือ MK เนี่ย...)

แต่ที่สำคัญคือ...ภาษา "ค่ะ"

คืออย่างน้อยอังกฤษต้องได้แน่ๆ เพราะเห็นพี่ที่นั่งกินข้าวด้วยกันบอกว่าใช้เป็นภาษาหลักเลย

จะได้เมาท์ภาษาไทยกันก็กับคนข้างๆ แล้วก็ตอนกินข้าวนั่นแหละ...

และถ้าจะให้ดี ... ภาษาที่สามค่ะ ...

เอาที่เค้ายกตัวอย่างบ่อยๆ เลย ก็มี Cantonese, Mandarin, Malay, Japanese

เสียใจกับบางคนด้วยที่เค้าไม่มี Korea ... อิอิ

ส่วนสวัสดิการต่างๆ...

ESSO หรือบริษัทเอกซอนโมบิลเนี่ย...เป็นที่รู้กัน (รึเปล่า??) อยู่แล้วว่า

สวัสดิการเป็นเลิศ... (อันนี้คอนเฟิร์ม!!)

เค้าจะมีพวกคลับต่างๆ ให้เราเข้า ประมาณว่าคล้ายชมรม

ส่วนชมรมไรนั้น เค้าตอบตอนเราง่วงพอดี เลยจับใจความไม่ค่อยได้

แต่ที่ได้มาก็พอมีว่ามีฟิตเนส (เป็นโดม มองเห็นท้องฟ้าด้วย อย่างหรูอ่ะ)

ได้แค่นี้ล่ะ (อ้อ!! มี Women Club ด้วยนะ...หนุ่มๆ อิจฉาอ่ะดิ)

ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็มีเหมือนบริษัททั่วๆ ไป เพียงแต่ "ดีกว่า" (อันนี้ยืนยันอีกที)

ในส่วนของการทำงาน เค้าจะจัดให้มีอบรมอย่างต่อเนื่อง เพื่อพัฒนาความรู้พนง.

แล้วก็มีการ Rotate งานด้วย ... เห็นพี่ Amran บอกว่าขอย้ายข้ามสายได้ด้วย

แต่จะพิจารณาตามความเหมาะสม อย่างย้ายจากบัญชีไปไอที (น่าสนมากกก)

พี่ Amran ยังบอกอีกว่า...ที่นี่ระบบอาวุโสไม่ค่อยมี...

ทุกอย่างว่ากันตามผลงาน

ไม่มีการตอกบัตร

ผู้บริหารไม่มีห้องส่วนตัว...นั่งโต๊ะคือๆ กันกับเราๆ ท่านๆ นี่ล่ะ

พวกเลียแข้งเลียขาอาจอยู่รอดได้สักพัก...เดี๋ยวก็โดนโละ

สรุปก็คือการทำงานค่อนข้างจะเป็นแบบฝรั่ง (เราว่านะ)

ทำงานยังไง เมื่อไหร่ ก็ได้ แต่ต้องเสร็จตามมาตรฐานและเวลาที่กำหนด

(แต่ก็ไม่ใช่หน้าด้านเข้างานซะเที่ยง!!)

ซึ่ง...เราชอบนะ

อีกอย่างนึงที่คนกลางคืนอย่างเราชอบนักชอบหนา

คือพี่ Amran (อีกแล้ว...ขอบคุณนะคะพี่ ได้ความรู้เยอะมากเลยค่ะ) บอกว่า...

บางตำแหน่งที่ต้อง deal กับต่างประเทศเป็นงานหลักเลย

เวลาทำงานต่างๆ จะต้องปรับให้เข้ากับเค้า

ดังนั้นจึงอาจมีบางงานที่ต้องทำงานตีสอง ถึง สิบโมงเช้า...

ซึ่ง...เข้าทางเราเลยฮะ

เพราะสมองเราไม่เคยทำงานอย่างมีประสิทธิภาพก่อนเที่ยงอยู่แล้ว

(สังเกตได้จากคะแนนสอบ...สอบเช้าเมื่อไหร่เกรดเน่าทันที)

ส่วนที่หลายๆ คนคงอยากรู้...

เงินเดือน ...

ตามที่เค้าบอกมานะ...ปริญญาตรีจะอยู่ที่ 20,000-24,000 บาท

ส่วนปริญญาโทจะอยู่ที่ 26,000-28,000 บาท

แค่เงินเดือนก็น้ำลายไหลแล้ว

ดังนั้น... ถ้าเราไม่ชอบงานออดิตนะ... ESSO จ๋า...รอเราด้วย ^^

แหะๆ

ใครสงสัยว่าทำไมส่วนของแผนก Procurement เราเขียนน้อยจัง

ไม่ต้องสงสัยๆ...เพราะคนพูดเป็นคนอเมริกันนั่นเอง

ง่วงก็ง่วง...หนาวก็หนาว...

ยังต้องฟังภาษาอังกฤษ...จะรู้เรื่องไหมล่ะ "คะ"

ก็เลย...

ได้มาแค่เนี้ย...

เอาน่ะ...เยอะแล้วล่ะ...

ก็มาเล่าให้ฟัง...เอ้ย...อ่าน

บอกแล้วจะมีเรื่องดีๆ ให้อ่าน...แต่ไม่รู้ความจำอันน้อยนิดของเราจะช่วยไรได้บ้างมั้ยนะ...

หวังว่าคงมีประโยชน์กับท่านผู้อ่านไม่มากก็น้อย หากมีข้อผิดพลาดประการใด ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย

เย้ยย!!!

ไม่ใช่คำนำในรายงาน!!!

ไม่ขำใช่มะ???

อีกแล้วๆ -_-''

จะเล่นทุกครั้ง...มันต้องขำซักครั้งดิว๊า!!! >_<

ตีสามแล้ว...ไปอาบน้ำดีกว่า...

บอกแล้วอยากทำงานกะดึกจริงๆ...

"นุ่ม" แซว...ไม่ไปเป็นยามล่ะ -_-''

กรรมจริงๆ ... ยามมันไม่ต้องจ่ายค่าเทอมเทอมละเกือบหมื่นนี่หว่า...T^T

แอบเล่าความงี่เง่าของตัวเองให้ฟัง...

เค้าให้รับเอกสารที่จะเข้าร่วมงานเอกซอนนี่เป็นชาติแล้ว

เราเพิ่งไปเอาเมื่อวาน...

กรอกเอกสารกันบนรถแท๊กซี่เลย...

รูปก็เพิ่งถ่ายร้อนๆ ที่ท่าพระจันทร์...

(หน้าตาแย่อยู่แล้ว...รูปนี้ประหนึ่งโดนน้ำกรดสาดเลยทีเดียว)

นั่นๆ...ใครแอบขำ...

ความทุกข์คนอื่นมันขำนักใช่มั้ย !!??

เชอะ... เดี๋ยวมีงอนๆ

กลับมาๆ

แถมกรอกบนรถอ่ะ...มันก็เด้งๆ ... ลายมือก็อุบาทว์...

แต่รับประกันว่ายังดีกว่าลายมือคนที่ถามว่าเราเป็นผู้หญิงรึผู้ชายแน่นอน ^^

(ถ้าแย่กว่านี้นี่...ไม่ไหวแล้วๆ ... อายเด็ก ... 55+)

ที่สำคัญ...

กรอกใบสมัครงาน...แต่ดันไม่ได้กรอกตำแหน่งที่สนใจสมัคร

ก็ตอนกรูกรอกกรูไม่รู้ว่ามีตำแหน่งไรบ้างนี่หว่า !!!

ยาวยืดเลย...

งั้นไปอาบน้ำ นอนดีกว่า...

พรุ่งนี้ลุยงานบัญชีกันต่อ...

(คราวนี้คงอดหลับอดนอนอีกตามเคย...

วอนเพื่อนๆ ทนอารมณ์งี่เง่าของเราหน่อยนะ...

อยากนอนแล้วไม่ได้นอนมันทรมานว่ะ...

ขอบคุณล่วงหน้านะ "คะ")...

มาเติมคำคม "ค่ะ" ... อิอิ

Graviation cannot be held responsible for people falling in love.

- Albert Einstein -

ฝันดีจ้า.. ^^

3:02:17 AM | Add a comment | Permalink | Blog it

September 01

Back to Basic

Welcome Back !!!

Back To Basic

ตอนนี้เริ่มเล่นเน็ตบ่อย ทั้งๆ ที่ก็ยุ้ง-ยุ่ง...

(ใครบางคนอาจคิดว่า...อย่ามาๆ แกเล่นตลอดเวลาเลย ไม่ใช่ตอนนี้)

และเนื่องจากว่าไม่มีอะไรทำ ... ก็เลยเริ่มขยันมาอัพ Blog... ^^

(เอ่อ... จะ Blog รึว่า Spaces มันก็คือ-คือกันนั่นแหละเนอะ... คนอ่านเข้าใจอยู่แหละ -_-'')

แล้วเราก็ค้นพบว่า...

ไอ้ที่เราขี้เกียจอัพ Blog เป็นเพราะว่า...

เราแต่งนู่นแต่งนี้เยอะไป...

ด้วยความที่ไม่ได้เก่งเรื่องพวกนี้เอาซะเล้ย...

มันก็ใช้เวลานานใช่ม้า...

เราก็เลยขี้เกียจทำ...

(แถวบ้านเรียก "แก้ตัว")...

แต่ถ้าพิมพ์ไปเรื่อยๆ...

แบบไม่เอาสาระอะไรมาก...

ก็พิมพ์ได้เรื่อยๆ...

ย้ำ!! ไม่มีสาระนะคับ...

ไม่ได้เข้ามาอัพเป็นจริงเป็นจังตั้งนาน

สวัสดีคุณสเปซค่ะ... และเพื่อนๆ ที่กำลังอ่านอยู่ด้วย...

ขอบคุณที่แวะเข้ามานะ... และถ้าจะให้ดี ... แวะมาแล้วจ่ายค่าดูคนละคอมเม้นท์ด้วย

(ไม่งั้นขอให้ท้องเสียเลยนะ ^^)

เทอมนี้เรียนหนักมากมาย แล้วดันไปรับอาสาทำงานบัญชีไว้อีก เลยยุ่งหัวปั่นตลอดเวลา

ก็แหม... เค้าให้เราทำแค่สามเดือน กว่าจะคุ้นกับงานก็หมดเวลาแล้ว

ข้อดีก็คือน้ำหนักลดฮะ (นี่น้ำหนักเราลดแล้วเหรอเนี่ย ๐_O)

แต่มันดันมาพร้อมๆ กับโรคภัยไข้เจ็บนี่สิ

ช่วงนี้เลยเจ็บป่วยตลอดเวลา คือ มันก็ปกตินะข้างนอกน่ะ

แต่ข้างในมันไม่สบายอ่ะ...

งงอ่ะดิ๊...

ใครบางคนอย่าเพิ่งคิดไปไกลว่าเป็นเรื่องความรักหรืออะไร

คือมันจะมึนๆ บางเวลา เดี๋ยวๆ มันก็เจ็บหน้าอก ปวดหัว ปวดท้อง ปวดกระเพาะ

หน้ามืด ตาลาย คล้ายจะเป็นลม

น้ำร้อนลวก แผลพุพอง เป็นหนอง ผิวหนัง ... เฮ้ย!!! ไม่ใช่...คนละเรื่องแล้ว

เอาเป็นว่าเป็นมันทุกอย่างอ่ะฮะ -_-'

ซึ่งมันก็ปกติ... ควรจะสมน้ำหน้าตัวเองด้วยซ้ำ เพราะเล่นนอนน้อยโคด-โคดมาเป็นเวลานานมากกกกก

เป็นปีเท่านั้นเองคับ

นอนไม่ค่อยจะถึงหกชั่วโมง...

ไม่เป็นอย่างงี้ได้ไง

แม่ก็เป็นห่วง... เสียใจคับที่ทำให้เป็นห่วง... แต่มันไม่อยากนอนนินา (u_u)

แต่ๆๆ... สำหรับเทอมนี้ ที่พักผ่อนน้อยมันก็ได้อะไรมาเยอะนะ

ทั้งที่มีประโยชน์ และไม่มีประโยชน์...

แต่ที่แน่ๆ ... ไม่ได้อ่านหนังสือเลยฮะ... เพราะกลายเป็นคนติดอินเตอร์เน็ตไปซะแล้ว

ทั้งๆ ที่มันก็ไม่มีอะไรให้เล่นนะ... (ด้วยความเร็วเน็ตขนาดนี้...แถมต้องขึ้นกับอารมณ์เจ้าของไวร์เลสซะอีก)

แต่ก็เล้น-เล่นมันอยู่ได้

เอ็มก็ไม่ค่อยได้คุย แต่ก็ออนตลอด...

(ยกเว้นบาง (หลายๆ) คนที่ทักตลอดที่เห็นชื่อ)

อ่อ...บ้านใครติดไวร์เลส...

แนะนำให้ใส่รหัสไว้ด้วยนะ...

เพราะเดี๋ยวคนข้างๆ บ้านจะแอบใช้เอาได้...

อย่างเราเป็นต้น !!!

(ดีใจๆ ^^)

แต่ๆ... ถ้าเป็นคนข้างบ้านเรากำลังอ่านอยู่...............

PLEASE!!!!!!!!!! ขอเหอะนะ ...

นึกว่าทำบุญ T^T

...........

เรารู้ ... คุณออกจะใจดีเนอะๆๆ

ขอบคุณค่ะ !!! ๐(^/\^)๐

(ซะงั้น!!!)

เทอมนี้เรียนหนัก แต่ก็เหลืออีกไม่ถึง 40 วันก็จะ "เสมือน" เรียนจบแล้ว

ที่ต้องใช้คำว่า "เสมือน" เพราะเทอมหน้ายังคงมีเรียนอยู่ฮะ...

แต่ 2 วันต่ออาทิตย์... จันทร์ กะ เสาร์ (มันก็เหมือนว่างทุกวันน่ะแหละ -_-'')

ช่วงนี้เลยเริ่มหางาน (ซึ่งเค้าก็หากันหมดแหละ) ... รู้สึกแย่

เพราะรู้สึกตัวเองแก่ขึ้นอ่ะ... ต้องหางานเลยนะ ... แต่ก่อนวันๆ มีแต่เรียนๆๆ... สบายจะตาย

(ใครว่าเรียนเหนื่อย ลำบาก มาทำงานดูแล้วจะรู้...เรียนน่ะ สบายที่สุดในโลกแล้ว)

โอย...เห็นมะๆ ว่าถ้าพิมพ์ไร้สาระนะ จะพิมพ์ได้เรื่อยๆ ...

เดี๋ยวคราวหน้าจะทำตัวมีสาระขึ้น เอาเรื่องดีๆ มาเล่าสู่กันฟัง...

ตอนนี้ ไปนอนก่อนดีกว่า... แม่เริ่มจำกัดมาแล้ว ... "อย่านอนเกินตีหนึ่งนะลูกนะ"

"ฮับแม่" เดี๋ยวหนูนอนถึงตีหนึ่งแล้วตื่นเลยฮับ

แป่วแหว่วแหว่วววววววว...

ขำมั้ย?...

ไม่ขำ...

เออๆ... ชั้นมันเล่นมุขไม่ได้เรื่องนี่...

เอาเป็นว่าไปนอนดีกว่า...

ทำไรให้แม่ได้ไม่เยอะ ... ก็อย่าทำให้เค้าห่วงก็พอเนอะ...

คำคมวันนี้... (นี่...จะจบแบบดูมีภูมิหน่อย...มีไรมะ)

If you pick up a starving dog and make him prosperous, he will not bite you.

This is the principal difference between a dog and a man.

- Mark Twain -

ฝันดีทุกคนค่ะ.. ^^

12:30:54 AM | Add a comment | Read comments (1) | Permalink | Blog it