Praew's profile::: SnowBelL :::PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
May 27 ซ้าย หรือ ขวา ???ไม่ได้อัพสเปซซะนาน...
ชีวิตมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเยอะ ที่จริงแล้วมันก็เปลี่ยนโดยความรู้สึกของเราน่ะนะ ที่อาจจะเป็นการคิดไปเองก็ได้
เคยมีคนบอกไว้ว่า ยิ่งโต เรายิ่งอยากกลับไปเป็นเด็ก... เราไม่เคยคิดจริงจังกับประโยคนี้จนกระทั่งเรามาเจอเอง
ชีวิตการทำงานไม่ได้หนักหนาอะไรมากมาย เพราะว่าชินแล้วกับการทำงาน แต่ว่าที่เป็นปัญหาคือ ความที่เราไม่ได้ชอบอะไรอาชีพนี้นัก ก็ "แค่ทำก็ได้" เลยทำให้ไม่คิดว่าจะอยู่นานมากนัก ... คงประมาณ 3 ปี (มันบังคับนี่นา) ก็เลยคิดว่าอยากได้อะไรจากเวลาช่วงนี้ให้เยอะที่สุด ... แต่งานที่เราได้ กลับเป็นว่า แนวโน้มเราจะอยู่ บ. นี้นานเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็เหอะ เราชอบที่จะมีประสบการณ์หลากหลาย เรียนรู้อะไรเยอะๆ มากกว่า เพราะเวลา 3 ปี มันก็ไม่ได้นานอะไรมากนัก เราควรจะเก็บเกี่ยวอะไรให้ได้เยอะที่สุด เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตเราจะไปในทางไหนต่อเหมือนกัน ... มีแค่ความคิด แต่ไม่เป็นรูปเป็นร่างซักอัน
เพราะอย่างนี้ก็เลยไม่มีความสุขกับงานนี้เท่าไหร่ อีกอย่าง เป็นเพราะเราไม่ได้ถึงกับ "ชอบ" งานนี้ ดังนั้น เราคิดว่าเราควรจะหาที่อยู่ที่เหมาะๆ ที่เราอยู่แล้วเรามีความสุข เพื่อให้การทำงานสนุกขึ้น
กับที่นี่ เราไม่ได้มีปัญหากับ "คน" ที่จริงแล้วเราว่าเค้าก็น่ารักกันดีนะ แต่ว่าคนเยอะไปหน่อยเท่านั้นเอง แล้วเราเป็นพวกปรับตัวยากๆ อยู่
เพราะความน่ารักของคนในจ๊อบนี่เอง ทำให้กระอักกระอ่วนที่จะขอเปลี่ยน เพราะกลัวจะมองหน้ากันไม่ได้ยังไงไม่รู้
พอมีอีกที่บอกเข้ามา...แล้วเราดันได้สายงานที่อยากทำพอดีเลย เราเลยเลือกไม่ถูก... เปลี่ยนใจวันละแปดรอบ (ไม่ได้ล้อเล่นนะ) แบบเรื่องนี้ฝังอยู่ในหัวเราเลย นึกตลอดว่าไปไหนดี...
เพราะสังคมที่เราอยู่เค้าดีจริงๆ น่ารักดี เป็นกันเอง เราเลยเกรงใจมากมาย ไม่กล้าออก แต่ว่าก็ไม่กล้าขอเปลี่ยนงานเหมือนกัน ... เหอะๆ เลยเลือกไม่ถูกซักทาง
พอเรื่องงานไว้แค่นี้ดีกว่า...บอกแล้วว่าความคิดพวกนี้มันติดหัวเราตลอดเลย...
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ส่วนชีวิตทั่วไปตอนนี้ ค่อนข้างอยู่ในเกณฑ์ต่ำ เนื่องจากเหตุการณ์ข้างบนนั่นเอง เลยพาลทำบรรยากาศอื่นๆ แย่ไปหมด รวมถึงสุขภาพด้วย... มันกลับมาอีกแล้ว อาการต่างๆ เนี่ย... หายไปซักพัก แล้วก็กลับมาอีก... เซ็งจริงๆ
เรื่องคุณลูกกวาดก็เริ่มเข้าใจ และปลงได้แล้ว และครั้งต่อไป...จะไม่มีอย่างนี้อีก... อายจริงๆ >.<
ตอนนี้ในหัวมีอยู่เรื่องเดียวเลย ที่สับสนมากๆ น่ะนะ... เฮ้อ!!!
ฟังเพลงได้อารมณ์พอดีเลย... "...เหนื่อยใจ เหมือนใกล้จะหมดแรง ที่ทำไปทุกอย่าง..."
ไปละ...ดึกแล้ว (ตีสองครึ่ง) แสบตา
ฝันดีนะคะ May 10 ว่าแต่เขา...ว่าแต่เขา... ถึงเวลาที่อิเหนาจะต้องทำเองแล้ว...
เรื่องของเรื่องก็คือ "เขา" น่ะคือเพื่อนเราที่มันมีปัญหาหัวใจนิดหน่อย มันกับคนที่มันกิ๊กอยู่น่ะ (ยังไม่เป็นแฟนกันนะ) มีแนวโน้มว่าจะไปกันไม่ยืดแน่ๆ เราเลยแนะนำให้มันถอยออกมาดีกว่า ก่อนที่มันจะเจ็บตัว(ใจ)ไปมากกว่านี้ แล้วเพื่อนเราก็มีแนวโน้มว่าจะทำสำเร็จด้วยสิคราวนี้ (คิดว่าก่อนหน้านี้บอกไปหลายครั้งอยู่นะ)
แล้ววันนี้มันก็กลับมาเข้าตัวเอง...แต่ของเราเป็นการถอยออกมา เพราะว่าถ้าคนที่เรารู้สึกดีด้วยเค้าไม่คิดอย่างเรา...รีบๆ ถอยดีกว่าก่อนที่จะเจ็บตัว โดยเฉพาะตอนนี้...ที่เราไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไงอยู่ หลังจากการกระทำ(โง่ๆ)ครั้งล่าสุดของเรา (มันมีหลายครั้งมากเลย) เพราะหลังจากนั้นเราก็รู้สึกได้ และคิดว่าไม่ได้รู้สึกไปเอง ว่าเค้าไม่อยากมองหน้าเรา...ยังไงก็ไม่รู้
พยายามมาหลายครั้งที่จะถอยออกมา...แต่ทำไม่เคยได้ซักที... วันนี้ หลังจากการลงไปเยี่ยมเยี่ยนที่ทำงานเค้ามา (ก็ที่เดียวกันนั่นแหละ แค่คนละชั้น) แล้วเกิดความรู้สึกว่าเค้าไม่อยากมองหน้าเราขึ้นมาอีกแล้ว เราเลยไม่อยากทำอะไรให้เค้าอาจจะลำบากใจอีก แล้วเราก็คิดอะไรไม่ค่อยออกนอกจากว่าเราควรพยายามไม่ไปอยู่ในรัศมีของเขาเท่านั้นแหละ
ไม่ได้เสียใจนะ เพียงแค่เสียดายโอกาสที่จะมีเพื่อนเพิ่มอีกคนนึง... ไม่รู้สิ ใครอาจจะคิดว่าเราจะทำได้หรอ แต่เราว่าเราคุยกับเค้าได้ปกติ เหมือนเราคุยกับเพื่อนคนอื่นๆ นั่นแหละ ถ้าเพียงแต่เค้าจะทำเช่นเดียวกันกับเรา อันนี้ไม่ได้คิดไปเองด้วยนะ ทำได้แล้วถึงกล้าคุย!! ^^
คิดว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วแหละที่เราจะเพ้ออย่างนี้เรื่องเค้า เพราะยังไงเราก็ต้องเดินต่อไป ใช่ว่าชีวิตจะมีเรื่องนี้เรื่องเดียว
แต่จริงๆ ที่ผ่านมาเราก็ไม่ได้คร่ำครวญมากจนถึงกับไม่ได้ทำอะไรนะ... ไอ้เสียใจก็มีบ้าง แต่ตอนนี้สุขภาพแข็งแรงขึ้นแล้ว จะมีจี๊ดๆ บ้างก็ตอนที่นึกถึงเท่านั้นแหละ... เจ็บแค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอกน่า... แพรวพรรณซะอย่าง
สุดท้าย...แค่อยากจะบอกเค้าว่า (ถ้าเค้าได้มาอ่าน หรือยังไงก็ได้ให้เค้ารับรู้น่ะนะ) เราไม่ได้คิดอะไรจริงจังอย่างนั้นแล้ว ความรู้สึกเราไม่ทำความเดือดร้อนให้เค้าอีกแน่นอน และเรากำลังพยายามถอยออกมาให้ได้ ... เราว่าคราวนี้เราต้องทำได้ล่ะน่า...จริงๆ นะ ดังนั้น เราอยากเป็นเพื่อนกับเค้า...จริงๆ นะ (อีกที) ก็คนนิสัยดีๆ อย่างเค้าหาไม่ได้ง่ายๆ นี่นา แล้วดันชอบสิงห์เหมือนเราอีก... (คนชอบทีมนี้น่ารักทั้งนั้นแหละ...อิอิ)
สุดท้ายจริงๆ...เอ่อ...เป็นเพื่อนกันเถอะน้า... เจอหน้ากันทักกันมั่งก็ยังดี อย่างน้อยเราก็จะไม่รู้สึกผิดว่าเราไปทำอะไรให้เธอรู้สึกแย่รุนแรงอย่างนั้นเลยเหรอ
จบแล้วๆ...
เขียนตอนอู้งานอยู่ที่ทำงาน...หุหุหุ
|
|
|
