• เมื่อวันจันทร์...คุณเฟอร์นเอาหนังมาให้ยืม... "Stairways to Heaven" นำแสดงโดย "ควอนซังวู" สุดที่รักของ "คุณมล" เค้า... เราดูทีเดียวสองคืนจบ... ซึ่งเร็วนะ เพราะเป็นหนังซีรี่ส์ ก็เป็นตามปกติของเกาหลีที่หนังเศร้า เรียกน้ำตาอยู่แล้ว... สำหรับเรื่องนี้ บางคนอาจเสียน้ำตาให้กับความอาภัพของนางเอก บางคนอาจเสียน้ำตาให้กับความรักที่ต้องรอคอยมาแสนนานของพระเอก แต่สำหรับเรา และเชื่อว่าอาจมีอีกหลายๆ คน ที่ประทับใจในความรักที่บริสุทธิ์ของพี่ชายนางเอก
  
  
• คนอื่นเป็นยังไงเราไม่รู้นะ... แต่ฉากที่เราเสียน้ำตามากที่สุดคือฉากที่พี่ชายนางเอกตั้งใจขับรถชน หรือง่ายๆ ก็ "ฆ่าตัวตาย" น่ะแหละ เพียงเพื่อจะบริจาคแก้วตาตัวเอง เพื่อให้นางเอกได้มองเห็นหน้าพระเอก...อีกเพียงสักครั้ง แม้ว่าเขาจะรู้อยู่แก่ใจว่านางเอกคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน เขาตัดสินใจที่จะ "ให้" นางเอกได้ทันทีที่เขาทราบจากปากหมอว่าไม่สามารถผ่าตัดเอาแก้วตาได้จากผู้ที่มีชีวิตอยู่...เขาตัดสินใจที่จะเสียสละ แม้กระทั่งชีวิตตัวเอง เพื่อให้คนที่เขารักยิ่งชีวิตได้พบกับความสุขในวาระสุดท้าย
  
  
• อาจจะน้ำเน่า...แต่เพราะเราเป็นคนที่ศร้ทธาในความรักมาก เลยอดไม่ได้ที่จะชื่นชมคนแบบนี้ แน่นอน คนที่ทำได้ขนาดนี้ต้องมีตัวตนอยู่บ้าง เพียงแต่อาจจะหาได้ยากนักบนโลกใบนี้ ในขณะนี้ ขณะที่โลกก้าวสู่ความเป็น ทุนนิยม วัตถุนิยม มากขึ้นทุกที... ในชีวิตนี้ขอแค่มีใครสักคนที่รักเราได้ขนาดนี้ เราเชื่อว่าชีวิตก็มีความสุขเพียงพอแล้วล่ะ
  
  
• สำหรับหนังที่เราชอบดู เพื่อนๆ หลายคนบอกว่าแปลก เพราะเราไม่ได้ชอบดูหนังตลก หนังรักโรแมนติก หนังแอ๊ดชั่น หนังสยองขวัญเหมือนเพื่อนๆ แต่หนังที่เราชอบกลับเป็นหนังดราม่า ที่เพื่อนๆ บอกว่าเราดูหนังเพื่อผ่อนคลาย แต่หนังอย่างนี้ยิ่งดูยิ่งเครียด... แต่สำหรับตัวเองแล้ว... หนังอย่างนี้เป็นหนังคลายความเครียดชั้นยอดเลย...
  
  
• ใครที่ได้ดูหนังเกาหลีเรื่องที่เราพูดถึง ถ้าจำฉากที่นางเอกชวนพระเอกไปดูหนังเศร้าได้ เพื่อที่ตัวเองจะได้ร้องไห้ได้อย่างเต็มที่ หลังจากทราบอาการป่วยของตัวเองแล้ว โดยไม่ต้องกังวลถึงพระเอก... เป็นเหตุผลหนึ่งที่เราชอบหนังชีวิต... ส่วนอีกอย่างคือ...บางทีเห็นใครที่ได้เจออะไรแย่ๆ กว่าเรา ก็ทำให้เรารู้สึกปลงตกขึ้นมานะ แต่หนังดราม่าเรื่องที่ยิ้มทั้งน้ำตา...มันก็ทำให้เรามีความหวังว่าทุกอย่างต้องดีขึ้น ทุกอย่างต้องมีทางออก มันก็สร้างกำลังใจให้เราได้เหมือนกัน...
  
  
• ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหนังแนวอื่น ... เราดูได้หมด (ยกเว้นสยองขวัญ!!!) เพียงแค่เราชอบแนวดราม่าเป็นพิเศษ... อาจจะเป็นเพราะเราเป็นพวกดูเศร้าๆ ด้วยมั้ง ("เรา" จริงๆ อ่ะนะ)
  
  
• อย่างวันนี้...รู้สึกเสียใจที่ดูหนังเรื่องนั้นจบแล้ว โดยเฉพาะฉากที่เรียกน้ำตาเราได้เป็นสาย (เลยทีเดียว) เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้เราต้องการมากๆ เลย T^T... แค่รู้สึกหม่นๆ น่ะ ตั้งแต่เช้าแล้ว แต่คาดว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะสองคืนนี้นอนน้อยกว่าปกติที่น้อยอยู่แล้ว รวมถึงยังไม่หายซึ้งและเศร้าจากหนัง (อินจัด)
  
  
• เราชอบประโยคนึงที่พระ-นางเค้าคุยกัน (ถึงไม่เป๊ะ ก็ประมาณนี้ บวกเติมสี ใส่ไข่ไปหน่อย)... ความรักเป็นสิ่งที่ถูกลิขิตมา ทำให้คนสองคนมาเจอกัน มารักกัน... ดังนั้นการจากการก็เป็นพรหมลิขิตด้วย เราไม่จำเป็นต้องเสียใจกับมัน เพราะเดี๋ยวเราก็ต้องมาเจอกันอีก
  
  
• เพื่อเธอแล้ว...ต่อให้ฉันต้องไปนรก ฉ้นก็ยอม...
  
  
• ฯลฯ อีกหลายประโยค... น่าเสียดายที่เราฟังเกาหลีไม่ออก เพราะเราว่าเค้าแปลไม่เพราะเท่าไหร่... (ของฟรีแล้วยังเรื่องมาก)
  
  
• จะบอกว่าเหนื่อยใจก็ไม่ใช่ ใช้คำว่า "ไม่มีกำลังใจ" จะดีกว่า เพราะตอนนี้ไม่มีแรงจะทำอะไรเลย เรื่องที่คิดว่าจะพยายาม ก็หมดแรง เรื่องที่อยากจะทำ ก็หมดพลัง ไม่มีแรงจะเริ่ม เรื่องที่กำลังทำอยู่ ก็หมดแรงที่จะทำต่อไป...
  
  
• ช่วงนี้อาจจะดูอารมณ์หมองๆ เป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะปัจจัยหลายๆ อย่างที่บางอย่างแม้แต่ตัวเราเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไรกันแน่... แต่รู้ว่า... หนึ่งในสาเหตุหลายๆ ข้อคงเป็นเพราะว่าเราไม่ดีพอ ไม่ว่ากับอะไรก็ตาม
  
  
• คืนนี้แม้ว่าจะเหงาๆ เศร้าๆ ก็ตาม ... แต่ก็ไม่ลืมที่จะขอพรให้ "คุณ" นอนหลับฝันดีนะคะ ทำงานเหนื่อยมั้ย พักผ่อนเยอะๆ นะ พรุ่งนี้เดินทางกลับแล้ว เดินทางปลอดภัยนะคะ
  
  

• ช่วงนี้แนวหนังเริ่มเปลี่ยน... เริ่มหันไปดูหนังที่ไม่เคยคิดจะดูมากขึ้น แต่หนังแนวที่ยังคงชอบดู ก็ยังดูอยู่นะ (นั่นหมายความว่า...กรูต้องจ่ายตังค์เยอะขึ้นนั่นเอง -___-") เป็นเพราะว่าเวลาว่างเยอะเกินไป จริงๆ ก็ไม่ได้อยากจะดูหรอก แต่เพราะไม่มีอะไรดูมากกว่า... ข้อดีของการดูหนังอย่างนี้ที่ค้นพบอย่างนึงคือ เราจะไม่รู้สึกผิดหวังกับหนังเรื่องนี้เลย ไม่กลัวขาดทุน (เงิน&ความรู้สึก) เพราะว่าไม่ได้คาดหวังอะไรไปเท่าไหร่...
  
  
• ยังคงสับสนกับชีวิตตัวเองว่าจะเข้าทำงานที่ไหนดี อยากเข้ามันทั้งสองที่เลย ทั้ง EY และ PwC เพราะเราเองก็ยังไม่รู้ว่าแต่ละที่เป็นยังไง ไม่รู้ว่าเราจะชอบไหม...ไม่รู้ ไม่รู้ และไม่รู้อะไรอีกหลายๆ อย่าง ซึ่งเราคิดว่าถามคนอื่นไปก็เท่านั้น คงต้องไปลองทำจริงๆ ถึงรู้ ... และหลังจากที่ใช้เวลาพิจารณาไตร่ตรองระหว่างสองที่นี้อยู่พักหนึ่ง ก็ค้นพบว่า...เราได้เสียสิ่งที่เราอยากได้ที่สุดไปแล้ว KPMG!!! อาจจะดูแปลกๆ ไปหน่อย (มั้ง?) แต่เราพบว่าเราอยากได้ที่นี่จริงๆ แต่ดันปฏิเสธไปเสียแล้ว เซ็งตัวเองจริงๆ เลย เซ็งยิ่งกว่าไม่ผ่านสัมภาษณ์อีกนะนี่ -___-" แต่...เอาเหอะ เพราะทำใจได้แล้ว แต่สำหรับสองที่นี้...ก็คงต้องดูกันต่อไป
  
  
• มาว่าเรื่องเกรดเทอมนี้กันดีกว่า...ดีฮะ...ดีเกินกว่าที่คาดไว้ แค่ AC427 ตัวเดียว ทั้งโลกก็สดใสแล้ว อย่างน้อยก็คุ้มกับที่ลงทุนลงแรงไป ความพยายามเป็นผลสำเร็จจนได้ แล้วก็ทำให้เราพบว่า ความประมาทนำไปสู่หายนะจริงๆ และ เราควรทำทุกอย่างให้เต็มที่ แม้ว่าเราจะไม่ชอบก็ตาม เพราะถ้าเราตั้งใจเรียนมากกว่านี้ เราก็ไม่ต้องมานั่งลุ้นอีกสามตัวอย่างนี้หรอก... ได้เกรดอย่างนี้ข้อเสียก็มี... คืออย่างที่บอกไว้เมื่อครั้งก่อนว่าไอ้แมวตัวนี้ ได้หนู แล้วก็อยากได้ปลาอีก ไม่พอซะที ... เหมือนกันกับเราตอนนี้ ได้เกรดแค่นี้ มันก็อดไม่ได้ที่จะคิด (เพ้อฝัน?) ไปถึงเกียรติ 1 แม้ว่ามันจะเหนื่อยหน่อย เพราะเราไม่เคยพยายามให้มันไปถึงมาก่อน จะมาเร่งตอนท้ายก็เลยยาก ... แต่ไม่ซีเรียสนะ เพราะอย่างที่บอกว่า จากความรู้สึกแรกเริ่มที่เข้ามาเรียนคณะนี้ เทียบกับวันนี้...พอใจ "มาก" และทุกอย่างที่ได้มาถือเป็นกำไรแล้ว เหมือนหนังน่ะแหละ เพราะไม่ได้คาดหวังอะไร ก็เลยไม่กลัวขาดทุน ...
  
  
• พูดถึงเรื่องความรู้สึกที่เรามีต่อคณะ... ใครที่คิดว่าเราไม่รักธรรมศาสตร์... ฝักใฝ่พระเกี้ยว... เราไม่ว่า ... ก็เราลูก "พระเกี้ยวน้อย" นี่นา...จะให้ไม่รักพี่ ก็ยากอยู่... แต่ว่า...เรารักคณะนี้นะ... ดังนั้นก็เลยอยากขอบคุณคณะฯ เพื่อนๆ พี่เจ้าหน้าที่ และที่สำคัญที่สุด อาจารย์คณะเรา ที่เปลี่ยนแปลงความรู้สึกแย่ๆ ของเราที่มีต่อคณะนี้ได้ ... ยากนะ ที่จะทำให้เราเปลี่ยนความรู้สึกได้ ... และอาจารย์ที่ต้องขอบคุณมากๆ เลยคือ "อาจารย์ สมชาย (411)" "อาจารย์ สมชาย (413)" "อาจารย์ วิภาดา" "อาจารย์ ศิลปพร" ... แน่นอนว่าอาจารย์ที่สอนเรามาทุกท่านน่ารักกันหมดเลย แต่ว่าอาจารย์สี่ท่านนี้ได้สอนเราในวิชาที่ทำให้เรารู้ว่าบัญชีมันไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด งานมันไม่ได้รูทีนจนเหมือนเป็นการทำตามความเคยชิน...ไม่ค่อยได้คิดเท่าไหร่ ฯลฯ ที่แย่ๆ ที่เราเคยคิดทั้งหมด...
  
  
• ขอบคุณอาจารย์ที่ทำให้ได้เห็นถึงความสนุกของการเรียนบัญชี และสอบบัญชี ขอบคุณที่ทำให้เห็นอนาคตตัวเองชัดเจนขึ้น ขอบคุณที่ทำให้หนูมาเรียนได้ เพราะอยากมา ไม่ใช่ต้องมา ขอบคุณสำหรับรายงานต่างๆ ที่ให้ทำ...สนุกมาก (จริงๆ นะ) ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง... เพราะว่าสังคมในมหาวิทยาลัย ความสัมพันธ์ระหว่างครูกับลูกศิษย์ค่อนข้างแตกต่างกับสมัยอยู่โรงเรียน เลยไม่ได้สนิทกับอาจารย์มากนัก แต่ความเคารพที่มีต่ออาจารย์ทุกคน...ไม่แตกต่างกันค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...
  
  
• อาจจะสงสัยว่าวันนี้มาแปลก... เพราะว่าการได้คิดเกี่ยวกับเรื่องที่ทำงาน ทำให้เราสงสัยขึ้นมาว่า ไอ้ความพยายามที่จะดิ้นรนออกนอกสาขาบัญชีของเรามันหายไปเยอะเลยนะ ไอ้ที่ยังมีอยู่...มันก็แอบเกี่ยวๆ กับบัญชีอยู่เหมือนกัน เลยรู้สึกว่า เอ้อ...เราก็ไม่ได้ไม่ชอบคณะนี้แล้วนี่หว่า
  
  
• เสมอซะได้... เฮ้อ... ไม่ได้ดู เลยไม่รู้ว่าเล่นเป็นยังไง... แต่ว่า... เสียดายอ่ะ... แอบส่งข้อความไปให้ดูบอลสนุก แล้วแอบแซวให้ส่งข้อความอัพเดทผลบอลให้ด้วย... ไม่มีซะงั้น... รู้อยู่แล้วนะ แต่ว่าแอบเศร้านิดนึง... T^T แต่...เพราะคิดไว้อยู่แล้ว เลยไม่อะไรมากมาย... (จะไปหวังอะไรเยอะแยะ...)
  
  
• มีเรื่องอยากจะบอก แต่ว่าเห็นดูบอลอยู่กับเพื่อน เลยคิดว่าคงไม่ใช่เวลาที่ดีนัก ... (>.<) ... เลยไว้วันหลังดีกว่า ทั้งๆ ที่เตรียมตัวมาแล้วนะนี่...
  
  
• พรุ่งนี้ก็ไประยองแล้วเนอะ ... ดีจังๆ ถึงแม้ว่าจะไปทำงานก็ตาม... ก็เดินทางปลอดภัยนะ แล้วก็ทำงานให้สนุกด้วย ไว้มีอะไรหนุกๆ มาเล่าให้ฟังมั่งละกัน... ส่วนคืนนี้ ก็นอนหลับฝันดีนะคะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นเช้าๆ เตรียมตัวเดินทางเนอะ.. ^^

ปล. เหมือนเดิม...มาอ่านไม่เม้นท์ ขอให้ท้องเสียด้วย >,<

• วันนี้เริ่มเข้าที่เข้าทาง... แต่ยังคงตื่นสายเหมือนเดิม (จริงๆ เที่ยง!!!) เมื่อคืนนอนซะตีห้า...มัวแต่นั่งดู TVChampion ที่โหลดมาอยู่... ในที่สุดกะแตะหลัก 70% แล้วคับพี่น้อง... หลังจากรอคอยมาสามเดือน (บอกแล้วเน็ตช้าจริงๆ T^T) คืนนี้ว่าจะรีบนอน...แต่ ตีหนึ่ง ยี่สิบห้านาที เข้าไปแล้ว ก็ยังนั่งอัพสเปซอยู่ คาดว่านิสัยคงไม่หายง่ายๆ แน่
  
  
• เรื่องร้ายแรงนะนี่...ต้องรีบแก้ไขโดยด่วน ก่อนจะเริ่มทำงาน มิฉะนั้นทำงานไม่เป็นสุขแน่เรา เพราะสมองจะไม่เริ่มทำงานจนกว่าจะเลยเที่ยง... ไม่ไหวๆ เดี๋ยวโดนไล่ออกกันไปจะเศร้าเอา
  
  
• พรุ่งนี้คิดว่าคงไป ม.กรุงเทพ กะแม่...ไม่รู้ไปทำอะไรเหมือนกัน...แต่ก็ไปไว้ก่อนละกัน...จะได้ดูเหมือนทำอะไรบ้าง... จริงๆ อยากทำงานต่อนะ แต่รู้ว่าตัวเองไม่ถนัดด้านนี้เอาซะเลย คือชีวิตนี้คงเป็นพนักงานกินเงินเดือนได้อย่างเดียว ถึงบอกไงว่าถ้าจะทำสอบบัญชีก็คงเอามันจนถึงเป็นพาร์ตเนอร์เลย คือ ถ้ากินเงินเดือนก็ขอเงินเยอะๆ หน่อยละกัน...หุ หุ
  
  
• วันนี้เริ่มตื้อแม่ขอไปเที่ยวเชียงใหม่อังคารนี้ (กลับเสาร์เช้า) แล้ว...ครั้งนี้บอกแม่ตรงๆ ว่าลุยเดี่ยว... ไม่ก็ให้แบบไม่เต็มใจนักหรอกนะ เพราะเด็กดีที่เคยเป็นตอนปีสามมันหายไปไหนไม่รู้ ตอนนี้กลับมาเข้าโหมดดื้อเหมือนเดิมแล้ว ... ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะเราไม่สามารถฝืนตัวเองได้นานๆ หรอก... บอกตรงๆ เลยว่าฝืน เพราะถึงอยากจะช่วยยังไง มันก็เป็นงานที่ไม่เข้าทางเราอยู่ดี ... ถ้าไม่ชอบซะอย่างแล้ว เราเชื่อว่ายากอ่ะ ที่จะทำอะไรให้ออกมาดีได้ แต่ในทางกลับกัน ถ้าชอบซะอย่าง ถึงมันไม่ดี เราก็จะมีความพยายามที่จะปรับปรุงให้มันดีได้อยู่ดีแหละ
  
  
• ที่กลัวคือ...กลับมาเดี๋ยวเกิดอาการเดิมอีก คือเบื่อกรุงเทพ... แต่...เอาน่า ดีกว่าไม่ได้เที่ยว... ครั้งนี้กะไปเที่ยวแบบบ้าๆ เลย กะทำหลายๆ อย่างที่ไม่เคยได้ทำ และไม่มีโอกาสได้ทำเลยในชีวิต... แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาเข้าจริงๆ แล้วเราจะสามารถแค่ไหน... เพราะเราก็ไม่ได้มีลูกบ้าขนาดนั้นหรอกนะ (ถึงจะเหมือนว่าบ้าได้ขนาดนั้นแน่ๆ ก็ตาม)
  
  
• เกรดออกมาสามตัวแล้ว ... เป็นสามตัวที่คาดเดาได้ และออกมาไม่ต่างกับที่คาด แต่สามตัวที่เหลือนี่ดิ...ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะเป็นตัวที่หินๆ ทั้งนั้นเลย ... หลายๆ คนถามนะว่าไม่คิดจะทำให้ถึงเกียรติฯ หนึ่งบ้างเหรอ... คำตอบคือ "ไม่" คับ... ไม่ว่าจะมีโอกาสหรือไม่ก็ตาม เราพอใจที่เกียรติฯ สองนี่แหละ จริงๆ ก็ไม่ได้ตั้งเป้าว่าจะเอาตั้งแต่แรกอยู่แล้วด้วย ในความรู้สึกจริงๆ แล้วอ่ะ การที่ต้องทนอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบมาตั้งสามปี (เราเพิ่งมาเริ่มชอบคณะนี้ตอนปีสามเทอมสอง ถึงปีสี่นี่เอง) การที่เราทำได้แค่นี้...ในความรู้สึกเรา...สุดยอดแล้ว... อย่างที่บอกตอนต้นว่า ของที่ไม่ชอบ มันยากนะที่จะทำให้ได้ดีที่สุด... เลยพอใจในระดับนี้... แม้ว่าตอนนี้จะชอบแล้ว แต่วิชาที่เรียนเทอมนี้ไม่ใช่วิชาที่ชอบนี่หว่า... -_-" เลยไม่คิดจะเรียนเท่าไหร่...
  
  
• จริงๆ เราว่าเราโชคดีนะ และต้องขอบคุณแม่เรามากๆ ที่ให้ของเรามาดีขนาดนี้... ใครชมเราว่าเก่งนะ... เราไม่เถียงเลย... แต่ความดีความชอบทั้งหมดเรายกให้แม่เรา... เพราะโดยตัวเราเองแล้ว ต้องยอมรับตรงๆ เลยว่าไม่เคยพยายามเรื่องเรียนจนถึงที่สุดซะที... ดังนั้นเรื่องที่รู้สึกว่าเป็นพระคุณอันสุดยอดของแม่เราก็คือเรื่องสมองนี่แหละ... ถ้าไม่ได้แม่นะ...ด้วยความพยายามอย่างเรา... ไปได้ไม่ถึงไหนหรอก
  
  
• ใครอาจจะมองเราขยัน, จริงจัง, ตั้งใจ หรืออะไรก็ตามแต่... มันเป็นภาพที่คุณคิดว่าเราเป็นอย่างนั้น แต่ความจริงมันไม่ใช่... ซึ่งก็คงไม่มีใครเข้าใจหรอก นอกจากเราเอง ... ประมาณว่าภาพลักษณ์เราคงดูเป็นอย่างนั้นมากๆ เลย ... ซึ่งเราก็ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างภาพนะ พวกคุณอาจจะคิดกันไปเอง
  
  
• บางเวลาเราก็แอบคิดโครงการระยะยาวของตัวเองขึ้นมาเหมือนกันนะ... แต่ไม่รู้ทำไม...มันคิดได้ไม่สุดซะที -_-"
  
  
• วันนี้หวยออก...เบื่อตามเคย...เบื่อที่ต้องฟังหลายๆ คน (หลายมากๆ >.<) บ่นว่าถูกกิน, ซื้อเฉียดไปเฉียดมา, จดไว้แต่ไม่ซื้อ ฯลฯ และที่ยิ่งไปกว่านั้นอาจะมีประเภท...ฝันแล้วนะ...แต่ตีเลขผิด... ขอเถอะค้าบพี่ค้าบ... ถ้าหวยออกแล้ว หนูมองอะไรหนูก็ตีเลขถูกทั้งนั้น... แล้วเรื่องสารพัดจะบ่นไปทำไมกันค้าบ? แล้วเลิกเหอะนะ ที่บอกว่าวันหลังไม่ซื้อแล้ว (โดยเฉพาะยายเรา -_-") หนูฟังยายพูดอย่างนี้มาตั้งแต่จำความได้แล้วนะค้าบ...ไม่เห็นมันจะช่วยอะไรได้เลย เพราะใกล้หวยออกทีไร...ต้องมีลิสต์ยาวเฟื้อยทุกที...
  
  
• วันนี้ใครได้ดู "ชัยบดินทร์ โชว์" บ้างคับ... เด็กโอลิมปิคสามคน (ไม่แน่ใจว่าเหรียญทองสามคนรึเปล่า) จากสาขาวิชาฟิสิกส์ เคมี และชีวะ... ใครเห็นน้องชีวะแล้วขำ เชื่อเหอะฮะว่าเป็นธรรมดา... เราเห็นมันบ้าๆ บ๊องๆ ได้เยอะกว่านี้อีกคับพี่น้อง... (วันนี้ดู "เป็นต่อ" ด้วย...ไม่ต้องสงสัยครับพี่น้อง ^^)
  
  
• อยากเรียนภาษาสเปน...แต่ตกลงโครงการล่มเรียบร้อยโรงเรียนสเปนคับ เพราะว่าเจอแต่คนถามว่าเรียนไปทำอะไร ไม่เรียนภาษาที่เค้าใช้กันเยอะๆ (ก็จำตัวจีนไม่ได้นี่คับพี่น้อง...เยอะตาย) แล้วปัจจัยสำคัญที่สุดคือค่าเรียนแพงมากคับพี่น้อง เพราะว่าไม่ค่อยมีคนเรียนกัน ส่วนคอร์สที่เปิดตามมหา'ลัยต่างๆ ก็เปิดกันไปเป็นที่เรียบร้อย...อดแ_กไปอีกงาน ... ช้าไปสามอาทิตย์เท่านั้นเอง
  
  
• ได้เวลาไปนอนแล้วคับ... ดึกมากมาย... หวังว่าคืนนี้คุณคงนอนหลับฝันดีนะคะ พรุ่งนี้ต้องตื่นมาเรียน (?) แต่เช้า...ถึงเย็นเลย -_-" ... สู้-สู้เนอะ ตั้งใจเรียนด้วย เดี๋ยวเข้าไปแล้วรุ่นน้องคนนี้จะได้ไปรบกวนรุ่นพี่ได้ ^^
  
  
• สุดท้ายแล้วจริงๆ... ไว้อาลัยให้แก่ "พี่อ๊อฟ อภิชาติ พัวพิมล" ด้วยคับ (ขออภัยถ้าสะกดชื่อผิด)... ขอให้หลับให้สบายนะคะ... แล้วก็ขอให้กำลังใจกับคนข้างหลังของพี่อ๊อฟทุกๆ คนด้วย...เข้มแข็งไว้นะคะ... สู้-สู้ ค่ะ \\(^_^)//

• เข้าไปอ่านสเปซคนคนนึงมา...(เพิ่งรู้ว่าทำด้วย!!!)... เลยแวะเข้าไปเม้นท์นิดนึง... แล้วก็ขออนุญาตขโมยรูปคุณหน่อยนะ... (แต่ดันมาขออนุญาตในสเปซตัวเอง -_-") อ่อ...รูปคุณน่ารักจัง.. >_< ... ขอมั่ง...ได้ม้า? (ล้อเล่นๆ)
  
• ไม่รู้ว่าจะเข้ามาอ่านสเปซเราบ้างรึเปล่า... แต่ถ้าใช่จะดีใจมากเลย... เพราะอย่างน้อยก็ยังนึกถึงกัน.. ^^
  
• EY อบรมกันแล้ว...กลับมาเสาร์หน้านู่นแน่ะ... ดีจังๆ... น่าจะจัดให้จบสามปีครึ่งบ้าง... ไม่น่าอยากสบายเล้ย T^T... ไม่งั้นก็อยู่รุ่นเดียวกับคุณแล้ว... เลยมีเรื่องอยากคุยเยอะแยะเลย แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นการรบกวนรึเปล่า... ก็ได้แต่หวังว่าคง...จะไม่...นะ >.< (คิดเองซะอย่างนั้น)
  
• วันนี้ไปหัดขับรถมา...ที่รังสิตแหละ... ที่ก็ไม่พ้นตึกคณะเรา (ตึกเก่าอ่ะ) เพราะว่าโล่งมากเลย เหมาะกับเด็กหัดใหม่อย่างเราจริงๆ... แล้วก็เลยไปถึงตรงทางเข้าตรงโรง'บาล...ร้อนชะมัด แต่พื้นที่โอเคเลย... พี่ต๊ะไปสอนให้...สงสารพี่เค้าจังเลย เจอนักเรียนอย่างเรา...วันนี้คงปวดหัวแน่... อาจจะถึงขั้นกลับไปนอนสวดมนต์กันเลยทีเดียวที่วันนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี...หึ หึ
  
• เมื่อยมากกกกก... ทั้งตัว ทั้งแขน ทั้งเท้า (ขวา)... คาดว่าเป็นเพราะเราเกร็งตอนขับรถ...(คือขนาดไม่มีคนเรายังเครียดเลย...ออกถนนจริงก็...ตายกันไปเลยดีกว่า...เหอะๆ) แต่เมื่อยเหมือนไปซิทอัพมาเลยอ่ะ ไม่รู้ว่าผลที่ได้จะเหมือนกันเปล่า ... ถ้าใช่ก็ดีสิ เพราะขี้เกียจออกกำลังกายอยู่...เหอะๆ (แต่ดันอยากผอม!!)
  
• พี่ต๊ะบอกว่าเรียนอ่ะ...ยากกว่าขับรถอีก... ใครว่าไงไม่รู้แต่เราไม่เห็นด้วยเด็ดขาดเลย... เพราะเราขับรถสี่ชั่วโมง เหนื่อยกว่าทำ WUPS ตลอดงานอีก
  
• ช่วงนี้อาการดีขึ้น คงเพราะเริ่มทำใจได้กับบรรยากาศยุ่งเหยิงของกรุงเทพฯ แต่แน่ใจมากๆ เลยว่า...ถ้าได้ไปเที่ยวอย่างครั้งก่อนอีกเมื่อไหร่...กลับมาก็อาการเดิมอีกแน่ๆ... เฮ้อ!!! คนในก็อยากออก...คนนอกก็อยากเข้าเนอะ... ถ้า EY เปิดสาขาเชียงใหม่...เราจะขอเป็นพนักงานอาสาไปอยู่นู่นเลย...ยอมโดนลดเงินเดือนอีกพันนึงเลย...เอ้า!!!
  
• ตีหนึ่ง สิบเอ็ดนาทีแล้ว... ไม่รู้ว่าคุณเป็นไงมั่ง... แน่นอน รวมถึงเพื่อนๆ และงานด้วย... เพราะเราก็คงเจอเหมือนกัน... ว่าแต่ EY ยังไม่โทรมาซะทีเลย... ถึงจะรู้ว่าไม่มีอะไร แต่ไม่รู้เป็นไง อดกังวลไม่ได้เลยแฮะว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า เค้าน่าจะโทรมาหาเรานิดนึงเนอะ... ถ้าเริ่มงานแล้วฝากตัวเป็นรุ่นน้องด้วยนะคะ.. ^^ (อยากโดน assign ไปจ๊อบเดียวกันจัง...หุหุ)
  
• อยากทำงานไวๆ แล้ว... พอคิดว่าจะต้องว่างอาทิตย์ละหกวันไปถึงมีนาคม...ก็เบื่อแล้ว อยากไปเที่ยวก็ลุยเดี่ยวไม่ได้อีก แม้ว่าจะมีหน้าตาเป็นอาวุธ...แต่ก็คงอันตรายเหมือนกัน... เฮ้อ!!! คงไปได้แค่จังหวัดที่เพื่อนๆ อยู่ล่ะเนอะ (ทำเนียนหาที่นอนฟรีซะงั้น...+_+)
  
• ได้ฤกษ์เข้านอนแล้ว... ฝันดีกันถ้วนหน้านะคะ... แล้วก็สุขสันต์วันเกิด "พี่เจ แอท เชลซีสยาม" ด้วยค่ะ