Praew's profile::: SnowBelL :::PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    October 28

    All done !!!


     

              

                        เย้ !!!

                        สอบเสร็จแล้ว ... รายงานก็เสร็จแล้ว รายงานเพื่อน ส่วนที่ช่วยได้ก็เสร็จแล้ว ... สบายแล้ว ... รึเปล่า ( ̄0 ̄?)

                        ก็...ยังมีงานที่ "ควร" ทำรออีกเป็นกะตั้กเลย ... แต่...เฮ้อ!!! ขี้เกียจอีกตามเคย ก็มันไม่มีแรงดึงดูดใจให้ทำเลยอ้ะ ( ̄﹏ ̄)

     

                                                                                       ช่วงนี้ได้มีโอกาสคุยกะ "ชิกเก้น" บ่อยหน่อย หลังจากไม่ได้คุยกันเลยตั้งแต่ฝึกงาน

                                                                                       ก็มีเรื่องไปรบกวนแกอีกตามเคย...ทุกทีสิน่า แหะๆ ∩﹏∩

                                                                                             ส่วนเรื่องที่อยากจะบอก ก็ได้บอกไปแล้ว ไม่รู้หรอกนะว่าจะเป็นยังไง (●´ε`●)

                                                                                             แต่อย่างน้อยก็มีโอกาสได้ทำ และคงไม่เสียใจภายหลัง -- หวังว่า     นะ ≧﹏≦

                                                                                       ไม่ได้หวังอะไรไว้เป็นพิเศษนะ       แต่ลึกๆ ก็คงมีบ้างตามประสา (นิดนึงๆ└(^o^)┘)

                                                                                       ก็เหมือนเชลซีแหละ ไม่ได้คาดหวังเป็นพิเศษ ถ้าได้อะไรมา...ก็กำไรทั้งนั้น

                                                                                                                                                             >> SnowBelL.. ^^

    October 17

    คุณพระช่วย...427ยากโคดดดด

     

     

                            

                         วันนี้สอบ AC427 ไม่รู้คนอื่นเป็นไงกันมั่ง... แต่ของเรา...ตายไปแล้ว o(╥﹏╥)o

                             ก็ยากเป็นบ้าเลยนินา T^T ... ไม่เข้าใจว่าอ่านไป เพื่อ?? เพราะก็ทำไม่ได้อยู่ดี

                             ไม่น่าเสียเวลาอ่านเล้ย...อ่านไม่อ่านค่าเท่ากัน... ไปอ่าน AC431 ดีกว่าอย่างนี้...└(^o^)┘

                     เฮ้อ... เหลืออีกตัวเดียวเท่านั้น

                                 

                   พรุ่งนี้...จะไปตรวจร่างกายแต่เช้า... คงไม่มีอะไรหรอกเนอะ (ให้กำลังใจตัวเอง)

                     แล้วก็เพื่อนๆ ที่สอบ 413 ... โชคดีในการสอบกันทุกคนเลยเนอะ

                             SnowBelL.. ^^

                                                                                                     Credit รูปสวยๆ  -----   凡

               ปล. ใครได้ดูนัดกับเรดดิ้งป่าว?? ... เราไม่ได้ดู ดูแต่ highlight ... อยากเตะไอ้ฮันท์จริงๆ (‵▽′)ψ
              
    เราไม่เกลียด ผี หงส์ ปืน ฯลฯ แล้วนะ... เพราะตอนนี้อะไรก็มาแรงสู้เรดดิ้งไม่ได้ กลับบ้านไปนะจะเผาพริกกะเกลือแช่งมันเลย

     
    October 13

    รสชาติของชีวิต

    ไม่มีโอกาสแวะเยี่ยมเยียนเว็บไซต์นักเขียนสุดโปรดมาตั้งนาน
    วันนี้ได้โอกาสแวะเข้าไปดูที่เว็บไซต์ คุณวินทร์ เลียววาริณสักหน่อย
    ก็เลยได้บทความดีๆ มาฝากกันเช่นเคย... (ขอบคุณ และขออนุญาตนะคะ)
     
    ผ่านสัมภาษณ์ EY แล้วคับ...ดีใจด้วยหน่อยเร็ว... ^^ (อยากบอกอีกๆ)
    อย่างน้อยก็โล่งใจไปนิดหนึ่ง...เหลือที่บอกก็คือตรวจร่างกายอย่างเดียว
     
    เฮ้อ!! จริงๆ ก็ไม่น่ารีบบอกเลยนะ น่าจะรอให้สอบเสร็จก่อน
    เพราะแค่ผ่านข้อเขียนก็ไม่มีอารมณ์อ่านหนังสือแล้ว (ก็เกือบได้งานแล้วนี่)
    พอมาเจออย่างนี้...ไม่อ่านไปเลย เหอะๆ -_-''
     
    แต่...ก็ต้องอ่าน 427 และ 431 อยู่ดี...เผื่อจะสรุปให้คุณมล
    (ณ ตอนนี้ 427 เหลือแค่เรื่องสุดท้ายที่ update มาตรฐานแล้ว...
    ...ส่วน 431...รอไปก่อนละกัน เพราะ 331 ผ่านสมองไปแล้วยังไม่กลับมาเลย)
     
    ง่วงมากๆ สองวันนี้ คงเพราะนอนไม่พอเหมือนเดิม
    เลยไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเท่าไหร่ ... ก็สองวัน สองเรื่อง Inside Man & Firewall
    ก็ไม่เข้าใจนะ...ดูแล้วดูอีกอยู่ได้... โรคจิตจริงๆ -*- ก็เลยไม่ได้อ่านเยอะเท่าที่ควร
    ส่วนพรุ่งนี้มีสอง Listening...ยังไม่ได้ฟังเทปเลย และไม่รู้จะเริ่มเมื่อไหร่ด้วย
     
    เพราะตอนนี้ 01.10 (อุ๊ย! เลขสวย) แล้ว...
    คิดว่าไปนอนดีกว่า เพราะไม่งั้นพรุ่งนี้นอกจากจะฟังไม่รู้เรื่องแล้ว
    จะพาลอ่านหนังสือต่อไม่ไหวอีก
    แล้วค่อยไปว่ากันพรุ่งนี้แล้วกันนะ...เหอะ...
    เอาน่า Eng เรื่อยๆ ขำๆ ฮาๆ...เกรดออกมาก็...ตายไปเลย
     
    เดี๋ยวก็ B+ อีกแหละ...ตั้งแต่มอปลายมาแล้ว...อังกฤษได้ 3, B+ ตลอดชีวิต -_-''
     
     
    เอาบทความดีๆ มาให้อ่านเล่นๆ... ขอบคุณ คุณวินทร์นะคะ (แวะเยี่ยมชมเว็บไซต์ได้ที่ www.winbookclub.com)
     
    รสชาติของชีวิต
     
     
    ใครคนหนึ่งเคยเล่าให้ฟังว่า ครั้งหนึ่งคนไทยไปท่องฝรั่งเศส เข้าภัตตาคารและสั่งอาหารมาทาน
    เมื่อบริกรยกอาหารมาเสิร์ฟ คนไทยก็ควักเครื่องปรุงสารพัดที่เตรียมมาทำการปรุงรสเป็นการใหญ่

    พ่อครัวฝรั่งเศสตะลึงและโกรธมาก บอกว่าอาหารที่เขาทำมาดีที่สุดแล้ว
    การใส่เครื่องปรุงโดยไม่รู้ความเป็นการทำลายรสอาหาร

    เชื่อว่าพ่อครัวฝรั่งเศสคงไม่ได้โมโหคนกินที่ไม่รู้จักมารยาทและวัฒนธรรมของเขา
    แต่คงอยากตั้งคำถามว่า "รู้ไหมว่าอะไรคือรสชาติที่ดีที่สุด?"

    พ่อครัวหลายคนไม่คิดว่าอาหารเป็นเพียงอาหาร แต่เป็นศิลปะด้วย
    ออกแบบทั้งหน้าตาและรสชาติอาหารมาเสร็จสรรพ

    การปรุงรสก่อนกินจึงเป็นการดูถูกฝีมือของคนปรุง
    เหมือนกับการปรับสีผิวของ โมนาลิซา เพื่อตามใจความชอบของตนเอง
    หรือแต่งหน้ารูปปั้น เดวิด ให้มีเค้าไทยมากขึ้น

    วัฒนธรรมการปรุงรสก่อนกินเป็นสิ่งที่ทำให้ผมทึ่งมานานแล้ว

    พวกเขาตักพริกป่น 2-3 ช้อน น้ำตาล 2-3 ช้อน น้ำส้มหนึ่งช้อน ถั่วป่นอีกหนึ่งช้อน
    ปฏิบัติเช่นนี้กับอาหารแทบทุกเมนูโดยเท่าเทียมกัน
    ตั้งแต่ก๋วยเตี๋ยวน้ำใส เส้นหมี่ต้มยำ ไปจนถึงบะหมี่น้ำเป็ด
    ทำให้อดตั้งคำถามมิได้ว่า ไฉนแม่ครัวไม่ปรุงรสตามที่ลูกค้าส่วนใหญ่กระทำไปเสียเลย น่าจะช่วยประหยัดเวลาไปได้มาก

    บางครั้งผมก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า พวกเขาชอบปรุงเพราะติดนิสัยปรุงรสก่อนชิม
    หรือเพราะความจำเป็น?

    เนื่องจากปริมาณพริก น้ำตาล น้ำส้มสายชู ถั่ว มากเช่นนั้นกลบรสชาติดั้งเดิมของอาหารหมด
    หรือทำให้แยกความแตกต่างระหว่างรสชาติอาหารสองชนิดไม่ออก

    ปรมาจารย์การครัวชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 18
    Anthelme Brillat-Savarin เชี่ยวชาญการกินมากจนสามารถเอ่ยคำพูดว่า
    "บอกผมสิว่าคุณกินอะไร แล้วผมจะบอกว่าคุณเป็นคนยังไง"
    อาหารบ่งบอกที่มาของคนคนนั้น


    ชีวิตก็เหมือนอาหาร บางช่วงจืด บางช่วงหวาน บางครั้งก็เค็ม เผ็ด

    ทุกรสมีความหมายของมัน

    เราไม่สามารถที่จะใช้ชีวิตทุกรสในเวลาเดียวกันได้
    บางครั้งสุขด้วยรสหวานของรัก บางทีขมด้วยความผิดหวัง
    เค็มด้วยหยาดเหงื่อของความอดทน เผ็ดด้วยการทดลองทำสิ่งที่ไม่เคยกล้าทำมาก่อน

    ชีวิตเป็นการปรับตัวไปตามสถานการณ์ ความสนุกอยู่ที่เราไม่รู้ว่ามีอะไรรอเราอยู่

    การปรุงรสชีวิตก่อนก็เหมือนไม่ทันกินอาหาร ก็ปรุงรสเป็นการใหญ่

    จะทำอะไรก็วางแผนว่าอย่างนั้นอย่างนี้ล่วงหน้านานเป็นปีๆ จะต้องเป็นเศรษฐีก่อนวัยสามสิบ จะมีแฟนเป็นคนแบบนั้นแบบนี้

    แต่ความจริงชีวิตไม่เคยสั่งการได้

    เมนูชีวิตเป็นหน้าว่างเปล่าที่รอให้เราเขียนเอง

    บางทีชีวิตอาจจะน่าสนุกกว่าหากเราชิมรสของมันให้ครบรส เข้าใจสภาวะและคุณค่าของแต่ละช่วงชีวิต

     

    วินทร์ เลียววาริณ
    www.winbookclub.com
    30 กันยายน 2549

     
    -=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
     
     
     
    งานมหกรรมหนังสือ
    บูธ วินทร์ เลียววาริณ
    H18 เพลนารี ฮอลล์

     

    พบปะ สนทนา ขอลายเซ็น วินทร์ เลียววาริณ
    หลัง 16.30 น. - สามทุ่ม ทุกวัน
    18 ตุลาคม 2549 (เที่ยง) - 29 ตุลาคม 2549

     

    หนังสือใหม่งานนี้....

    "โลกใบที่สองของโม"

    นวนิยายภาพรีไซเคิลเรื่องแรกของโลก
    ผลงานร่วมกับปรมาจารย์นิยายภาพไทย
    จุก เบี้ยวสกุล

     

     


    "ความฝันโง่ๆ"

    รวมบทความเสริมกำลังใจ ชุด 2

    October 10

    Terrible day T^T


                                                                 ฝนตกๆ วันนี้ไปห้องสมุดไม่ได้เอาร่มไปด้วย แถมแบกหนังสือเปล่าๆ ไม่ได้ใส่กระเป๋ามาอีก...

                                                                 ออกมาก็ไม่มีแท๊กซี่... ออกด้านท่าพระจันทร์แท้ๆ แต่เดินไปขึ้นรถตรงป้ายหน้าศาลฎีกาแน่ะ

                                                                 o(︶︿︶)o ... เซ็งมาก แล้วไม่รู้เป็นไร เศร้าๆ เหงาๆ อยากร้องไห้ (แต่อายคนแถวนั้น)

                                                                 สุดท้ายก็เรียกแท๊กซี่นั่นแหละ เพราะฝนเริ่มหนัก...กลัวหนังสือเปียกน่ะ ไม่กลัวเป็นหวัดหรอ

                                                                 นั่งรถไปก็เศร้าไป ขาเดินมาขึ้นรถก็ร้องเพลงนะ แต่เพลงเศร้าทั้งนั้นเลย .........  ♬

                                                                 กลับมาบ้าน...พบว่าคอมบู้ตไม่ขึ้น...ไม่รู้เป็นไร ขึ้นหน้าจอ welcome ของ mac แล้วค้างเลย

                                                                 ไม่ได้เป็นเพราะ Flyakite แน่นอน...ก็นั่งปลุกปล้ำ ต่อสู้กับมันมาตั้งแต่สองทุ่มครึ่ง...( ﹁ ﹁ )

                                                                 กว่าจะสำเร็จ...ซัดไปตีสอง (#‵′)凸 ว่าจะฟัง 427 ก็ไม่ได้ฟัง...ว่าจะส่งเมล์หาเค้า...ก็ไม่กล้าส่ง

                                                                 มลบอกว่าเอาความรู้สึกดีๆ ไปให้ไม่เห็นเป็นไร... แต่...เรากลัวเค้าไม่อยากรับ แล้วไม่พอใจนี่ดิ

                                                                 สรุปวันนี้ไม่มีอะไรดีเลย... เศร้าทั้งวัน... อ่านหนังสือก็ไม่เข้าหัวเท่าไหร่ ... เอาแค่ผ่านตา

                                                                 แถมรู้ตัวอีกที มะรืนสอบ HO นี่หว่า ยังไม่ได้แตะเลย ... ทำไมสอบทีไรต้องเป็นงี้ทุกทีเลยอ่ะ

                                                     เศร้าใจ...น่าเบื่อ...เซ็ง...เหงา

    October 09

    โอ๊ย...แย่แล้ว

     

    บอกไปแล้วๆ... >.<

    มือไวกว่าสมอง...ไม่น่าเลย

    แล้วทีนี้เราจะทำงานยังไงล่ะเนี่ย

    งานก็อยากทำ...สนุกดี (ถึงจะไม่ใช่งานตัวเองก็เหอะ)

    แต่เจออย่างนี้...เราจะเอาหน้าไปไว้ไหนเนี่ย

    ที่ทำเนี่ย...ไม่ได้กล้านะ

    แต่คิดไม่ทัน...

    โอ๊ย...ถ้าเจอหน้าคงหาที่หลบไม่ทันเลยทีเดียว

    กลุ้มๆๆ...

     

    แล้วก็เซ็งด้วย...

    ไปทำเค้ากลุ้มใจซะแล้วมั้ยล่ะ

    ไม่ดีเลยๆ ไม่อยากให้เค้ารู้สึกไม่ดีเลย

    เซ็งตัวเองจริงๆ T^T

    แงงงง...

    October 07

    ...แค่เอ่ยคำ...

     

     

    ...แค่เอ่ยคำ...

    ชายหญิงในหนังเก่าเรื่องหนึ่งแอบรักกันอยู่นาน
    แต่ไม่มีใครกล้าเผยความในใจ

    จนวันหนึ่ง ผู้ชายต้องไปเสี่ยงตายในแดนไกล
    ไม่มีใครรู้ว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกหรือเปล่า

    ผู้หญิงใจเด็ด เธอรวบรวมความกล้า
    เดินเข้าไปบอกผู้ชายว่า

    "ฉันรักคุณมานานแล้ว คุณไม่ต้องรักฉันก็ได้
    ฉันแค่อยากให้คุณเชื่อเท่านั้น
    ว่าฉันรักคุณ"

    ผู้ชายตกตะลึง ละล่ำละลักบอกว่า
    "ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ ที่รักฉัน
    เพราะฉันเองก็รักเธอเหมือนกัน รักมานานแล้วรู้ไหม"

    ผู้หญิงน้ำตาไหล ตอบกลับไปว่า
    "ขอบคุณ และดีใจที่คุณเองก็รักฉันเช่นกัน"

    ชายหญิงในหนังต่างสุขสมหวัง ได้ครองรักกันตลอดไป

    .....

    ชีวิตจริงบางครั้งไม่หวานล้ำอย่างนั้น

    มันเศร้ามากแค่ไหน เจ็บปวดมากแค่ไหน
    กับการที่รักใครบางคนตลอดมา
    แต่ว่าใครคนนั้นไม่มีวันรักเราเลยตลอดไป

    แต่คงเจ็บปวดกว่า เศร้ากว่า
    หากว่ารักใครบางคนสุดหัวใจ
    แต่ไม่เคยเอ่ยให้เขาได้รู้เราว่าเรา "รัก"

     

    - ปราย พันแสง -

     

    ปล. ขอบคุณ คุณ "ปราย พันแสง" ค่ะ ... หนังสือของพี่เป็นหนึ่งในหนังสือที่ชอบที่สุดเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเล่มนี้...ใช้ได้แทบทุกโอกาส
          แม้ว่าช่วงนี้ไม่ได้อ่านคอลัมน์ของพี่เลย รวมไปถึงไม่ได้แวะเวียนไปที่เวบไซต์ด้วย
          แต่ยังติดตามหนังสือพี่ตลอดนะคะ...

          ว่าแต่...พี่คิดจะออก "ฉันรักเธอ ฉันเกลียดเธอ...ชีวิต" ภาค 2 ไหมคะ?? ^^

    นอนไม่หลับ

     

                           

                  นอนดึกมาหลายคืน... เพราะทำงาน ... ง่วงก็ง่วงนะ ... แต่พอถึงตอนนอน... นอนไม่หลับทุกที -_-''

             คิดอยู่ตั้งนานว่าเพราะอะไร... อ๋อ... คงเพราะอย่างนี้นี่เอง >>>       จะเจอใครๆ ไม่เคยจะสับสน ก็คุยก็คบเป็นเพื่อนกัน ...         

                                                                                  ก็มีแค่เธอ คบกันไม่ทันจะกี่วัน ฉันก็เริ่มมีปัญหา         

                                                                                  แค่เธอหันไปมองยิ้มกับใครก็ไหวหวั่น ฉันก็ไม่สบายใจ ...         

                                                                                 ยิ่งได้เห็นเขามอง ยิ้มให้เธอยิ่งร้อนใจ ไม่รู้ว่าทำไมต้องเดือดร้อน         

                                                                                  อยู่ๆ ก็มีเรื่องราวให้นอนไม่หลับ ให้กลับมาคิดวกวนทั้งคืนวุ่นวาย         

                                                                                 อยู่ๆ ก็มีเรื่องเธอ รบกวนหัวใจ นี่มันหมายความว่าไง ... ที่ฉันเป็น         

                                                                                  ในความเป็นจริง เข้าใจตลอดมา ว่าเธอกับฉันเป็นเพื่อนกัน         

                                                                                  ที่ไม่เข้าใจ ก็คือทำไมที่ใจฉัน นับวันยิ่งมีปัญหา         

                                                                                   แค่เธอหันไปมองยิ้มกับใครก็ไหวหวั่น ฉันก็ไม่สบายใจ ...         

                                                                                ยิ่งได้เห็นเขามอง ยิ้มให้เธอยิ่งร้อนใจ ไม่รู้ว่าทำไมต้องเดือดร้อน         

                                                     อยู่ๆ ก็มีเรื่องราวให้นอนไม่หลับ ให้กลับมาคิดวกวนทั้งคืนวุ่นวาย         

                                                                    อยู่ๆ ก็มีเรื่องเธอ รบกวนหัวใจ นี่มันหมายความว่าไง ... ที่ฉันเป็น         


                                                เฮ้อ... คงนอนไม่หลับอีกแล้ว... ส่วนคุณ... ขอให้หลับฝันดีนะคะ.. ^^           


     
    October 01

    ดีใจ-ดีใจ...


    .....

    เหนื่อยเนอะ
    เวลาต้องไล่ตามอะไรที่
    ดูเหมือนว่าไม่มีทางจะได้มา

    เหนื่อยที่จะต้องวิ่งตามไขว่คว้า
    ทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง

    กลัวนะว่า...ถ้ายิ่งไล่ตาม
    มันจะยิ่งวิ่งหนี
    แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลย
    ระยะมันก็คงไม่เข้ามาใกล้

    แม้ว่าตอนนี้...
    มันจะยังไม่ได้มีอะไรดีขึ้น
    แต่...แต่นะ...
    ก็แอบหวังว่า...คงจะดีขึ้นบ้าง

    แต่ถ้าทำให้ใครไม่พอใจ
    หรือไม่สบายใจ
    ก็ต้องขอโทษด้วย

    .....

    วันนี้มาเพ้อ...

    วันนี้มีสอบ Final AC431
    "ครั้งที่ 1" ของ อ.สันทนา
    แอบส่งอีเมล์ไปหาเค้าเมื่อคืน

    ไม่รู้ว่าได้เช็ครึเปล่า

    วันนี้แอบเห็นเค้าด้วย
    ที่โรงอาหารสังเคราะห์
    ตอนไปกินข้าวกับเค็ง
    ก่อนสอบ 431 พอดี
    เค้าไปกินก๋วยเตี๋ยวกับคุณหลี
    กลัวแทบแย่ว่าเค็งจะรู้
    -_-''

    แอบเห็นอะไรอีกอย่าง...
    เค้าจับช้อนมือซ้าย
    (ตะเกียบมือขวา)
    เค้ากระดกนิ้วก้อยด้วย...
    คือกระดกเฉยๆ นะ...ไม่ชี้
    ^^

    แค่นี้ล่ะ...
    รู้อะไรเพิ่มอีกอย่างก็ดีใจแล้ว
    หนุกดีเหมือนกัน...อิอิ

    เฮ้อ...เมื่อไหร่จะนัดทำ 413
    นอกจากจะได้ทำไรหนุกๆ แล้ว
    ยังจะได้มีโอกาสคุยด้วยอีก

    ท่าทางจากผลพลอยได้
    มันจะกลายมาเป็น
    ประเด็นหลักไปซะแล้วสิ

    ก็...คนมันชอบนินา
    ฝันดีนะคะ...^^

    ...