# ถ้าเปรียบหนังสือเป็นคน...คนๆ หนึ่งที่เราได้มารู้จัก ไม่ว่าจะรู้จักโดยความตั้งใจของเรา โดยบังเอิญ หรือมีคน "ยัดเยียด" หนังสือเล่มนั้นให้อ่านก็ตาม หนังสือเล่มนั้นอาจจะไม่ใช่หนังสือในแบบที่เราชอบ (ต่อให้เราเป็นคนดิ้นรนอยากได้หนังสือเล่มนั้นมาก็เถอะ) หรือไม่ถนัด... แต่ทุกๆ อย่างต้องมีการเริ่มต้น...

   ทันทีที่ได้เปิดอ่านหนังสือเล่มนั้น ซึ่งอาจจะเป็นการอ่านเพราะถูกบังคับ แต่ก็เปรียบเสมือนเวลาที่เราได้เริ่มทำความรู้จักกับ "คนคนนั้น"... รู้จักในสิ่งที่นอกเหนือจากข้อมูลที่บอกไว้ภายนอก ไม่ว่าจะเป็น "ชื่อเรื่อง" "สำนักพิมพ์" "ประเภท" หรือแม้กระทั่ง "หน้าตา" หนังสือก็ตาม... เป็นเวลาที่เริ่มทำความรู้จักตั้งแต่ "คำนำ" ในช่วงที่เริ่มทำความรู้จัก... และเข้าสู่ "เนื้อหา" เพื่อทำความรู้จัก-เข้าใจในหนังสือให้มากขึ้น ถ้าเปรียบเป็นหนังสือนิยาย เนื้อเรื่องที่อาจเปรียบได้กับ "ความสัมพันธ์" ก็คงเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึง "ตอนอวสาน" ที่เป็นจุดจบของความสัมพันธ์ ที่บางเล่มก็กินเวลายาวนานกว่าจะจบ หรือจะเป็นเรื่องสั้น แต่ตอนจบอาจมีทั้งความสุข-เศร้า-เหงา-ร้องไห้คละเคล้ากันไป
   ทันทีที่ได้รู้จักกับ "คนคนหนึ่ง" ไม่ว่าจะเริ่มต้นจากการที่เราเข้าไปทัก จากคนรู้จักแนะนำให้ หรือเค้าเป็นคนเข้ามาหาเราก็ตาม ก็ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่เราจะเริ่ม "ทำความรู้จัก" "คนคนนั้น" มากกว่า "ชื่อ-สกุล" "ที่เรียน-ที่ทำงาน" "ทำงานอะไร-เรียนอะไร" และนอกจาก "หน้าตา" ภายนอก... เป็นเวลาที่เริ่มทำความรู้จักตั้งแต่ "นิสัยทั่วๆ ไป" ในช่วงแรก... และได้ทำความรู้จักมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปที่เราจะมีโอกาสทำความเข้าใจมากขึ้น แต่จะเร็วแค่ไหนก็คงขึ้นกับว่าเรา "ตั้งใจ" ที่จะเรียนรู้มากเท่าใด และความสัมพันธ์อาจจะเป็นเหมือนเดิม หรือมีการเปลี่ยนแปลง ก็ขึ้นกับ "ความรู้สึก" ส่วนระยะเวลาว่าเมื่อไหร่ความสัมพันธ์จะไปถึงตอนอวสานก็คงขึ้นกับคนสองคนว่าเต็มใจ และยินดีกับความสัมพันธ์นี้นานเท่าใด บางคนเป็นเพื่อนกันเป็นสิบๆ ปี ก็ยังคบกันได้ แต่บางคนอาจจะเลิกคบกันได้ด้วยเรื่องน้ำผึ้งหยดเดียว

   หลังจากเริ่มอ่านหนังสือไปได้เรื่อยๆ เราอาจจะค้นพบว่า หนังสือเล่มนั้นยากเกินกว่าที่เราจะเข้าใจ เหมือนคนบางคนที่เราไม่เคยเดาออกว่าเค้าคิดอะไรอยู่ หรือหนังสือเล่มนั้นไม่ใช่แนวที่เราชอบเลย เหมือนคนที่ไม่ว่าจะดูยังไงก็ "ไม่ใช่"..ไม่ถูกชะตา... แต่เราจะตัดสิน "คุณค่า" หนังสือเล่มนั้นจากการอ่านเพียงไม่กี่สิบหน้างั้นหรือ?
   หลังจากที่เราเริ่มรู้จัก "คนคนนั้น" แล้ว เราอาจได้เรียนรู้ว่าเค้าเป็นคนที่ยากจะเข้าใจ ไม่เคยรู้ว่าคิดอะไรอยู่ หรืออาจเป็นคนที่นิสัยไม่เข้ากัน และมีนิสัยหลายๆ อย่างที่เราไม่ชอบ... แต่นั่นเป็นเพียงช่วงต้นของความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน เพื่อนร่วมงาน หรือคนรัก ที่เรายังไม่อาจตัดสินเค้า หรือนิสัยใจคอของเขาเพียงแค่ช่วงต้นที่เราเพิ่งรู้จักได้... เราจะรู้ได้อย่างไรว่า...สิ่งที่เราเห็นนั้นมันอาจจะเป็นส่วนที่ "แย่ที่สุด" ของเขาที่เราได้รับรู้ก็ได้ แต่ส่วนอื่นๆ ที่ดีมีเยอะมากมาย เพียงแต่เรายังไม่มีโอกาสได้รับรู้

   หนังสือบางเล่มแม้ว่าตอนต้นจะอ่านแล้วน่าเบื่อ จนแทบหลับ แต่เนื้อเรื่องกลับมาเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงกลาง เหมือนหนังสือแนวสืบสวนสอบสวน ที่ดูเหมือนว่าตอนแรกๆ จะน่าเบื่อ เพราะเหมือนไม่มีอะไรเลย แต่ถ้าเราอ่านโดยใช้ "ความสังเกต" "ศึกษา" เนื้อหาแต่ละส่วนให้ดี เราอาจจะพบว่าเราได้เงื่อนงำ หรือ "สิ่งที่น่าสนใจ" บางอย่างที่อาจทำให้เราอ่านหนังสือเล่มนั้นได้อย่างสนุก และได้อรรถรสมากขึ้น
   บางคนที่เรารู้จักตอนแรกๆ เราคิดว่าไม่ชอบ นิสัยไม่ดี แต่ถ้าเราได้รู้จักเขาไปเรื่อยๆ เราอาจจะพบว่าเขามีอะไรดีกว่าที่เราคิด เป็นคนมีน้ำใจมากกว่าที่เราเคยประเมินเขาไว้ในตอนแรก หรือคนที่เงียบๆ ไม่ค่อยพูดจนทำให้เราอาจจะรู้สึกเบื่อ แต่จริงๆ แล้วเขาอาจจะเป็นคนมีอารมณ์ขัน ร่าเริง เพียงแต่ขี้อายกับคนที่ไม่ค่อยสนิท แต่ถ้าเรา "มอง" เขาอย่างตั้งใจ พยายาม "ทำความเข้าใจ" และ "ทำความรู้จัก" "คนคนนั้น" เราอาจจะพบว่า "เขามีดีกว่าที่คิด" มีอะไรที่ "น่าสนใจ" กว่าที่เราเคยมองไว้ในทีแรก และทำให้เราอาจจะอยากรู้จัก และสนุกที่ได้พูดคุยด้วย

   คงน่าเสียดายไม่ใช่น้อยถ้าหนังสือที่เราหยุดอ่านกลางคันนั้นเป็นหนังสือที่ดีที่เราอาจจะอยากได้มานาน หรือเราอาจจะรู้สึกสนุก และมีความสุขไปกับการอ่านหนังสือเล่มนี้ เพียงแต่ "ใช้เวลาอีกสักนิด" ที่จะอ่าน-ศึกษา
   คงน่าเสียดายไม่ใช่น้อยถ้า "คนคนนั้น" ที่เราเลิกคบจากการตัดสินใจของเราในขณะที่เรายังไม่รู้จักเขาดีพอ ซึ่งอาจจะเป็นคนอย่างที่เราอยากคบ อยากรู้จัก และมีความสุขที่ได้มีโอกาสเฮฮาด้วยกัน เพียงแต่ เราคงต้อง "ใช้เวลาอีกสักนิด" ที่จะทำความรู้จัก-ศึกษานิสัย

   แต่ถ้าอ่านจบแล้วเรายังคงไม่ชอบ หรือไม่เข้าใจหนังสือเล่มนั้น แต่อย่างน้อย...เชื่อเถอะว่า...เราก็ยังคงได้อะไรจากหนังสือเล่มนั้นอยู่ดี อย่างน้อยก็ความรู้ดีๆ สักเรื่อง หรือความรู้สึกดีๆ แม้ชั่วขณะหนึ่งเวลาอ่าน
   แต่ถ้าเราทำความรู้จักแล้ว ยังไงเราก็คงไม่ชอบ หรือลำบากใจที่จะคบเพราะเขาเข้าใจยากกว่าที่เราจะทำความเข้าใจได้ แต่อย่างน้อย เราก็ยังได้อะไรจากความสัมพันธ์นี้อยู่ดี อย่างน้อยก็เพื่อนที่ดีคนนึง (แม้ว่าเขาจะเข้าใจยากไปสักหน่อย) หรือบทเรียนดีๆ ในการที่จะเลือกคบคน (กรณีที่นิสัยเขาเหลือรับจริงๆ) ไม่ว่าอะไรก็ตาม เราเชื่อว่าระหว่างที่ได้ทำความรู้จักกัน ช่วงเวลาของความสัมพันธ์ระหว่างนั้น คงมีเรื่องดีๆ สักเรื่อง (หรือหลายเรื่อง) ที่เป็นความทรงจำที่ดีสำหรับเรา

   หนังสือที่ยากเกินไป อ่านยังไงก็ไม่เข้าใจสักที เราก็ไม่เห็นว่าจะเป็นปัญหาตรงไหนสำหรับหนังสือ หนังสือไม่เดือดร้อนที่เราจะอ่านมันไม่เข้าใจ เพียงแต่เราคิดว่าหนังสือคงต้องการใครสักคนที่จะอ่านมันรู้เรื่อง เพื่อให้ตัวมันมี "คุณค่า" ขึ้นมา
   เพื่อนที่ไม่ว่าเราจะคบมันมานานแค่ไหน เราก็ไม่เคยรู้เลยว่าเค้าคิดยังไง เพื่อนอาจจะไม่ได้อยากให้เรามาเข้าใจอะไรมันก็ได้ เพราะบางทีเพื่อนก็คงรู้ตัวว่าตัวเองเข้าใจยาก เพียงแต่ว่าเค้าอยากจะมีใครสักคนที่ไม่จำเป็นต้องเข้าใจเค้า แต่ทำให้เค้ารู้สึก "มีคุณค่า" ขึ้นมา คนที่อาจจะอยู่ข้างๆ ฟังเพื่อนพร่ำบ่นถึงปัญหา-ความทุกข์ ซึ่งเราอาจจะไม่เข้าใจ หรือช่วยอะไรเค้าไม่ได้ แต่อย่างน้อยถ้าเพื่อนมันทุกข์ เราก็ทุกข์กับมันได้ เพียงแค่เราทำให้เค้ารู้สึกว่า "อย่างน้อยแก (มึง) ก็สำคัญสำหรับเรา (กู) นะเว้ย" อาจจะเพียงแค่นั้นที่ "เพื่อน" ต้องการ

   หลายๆ คนคงเคยจัดอันดับหนังสือในดวงใจ บางเล่มที่เรา "ชอบ" ก็ยากที่จะ "ตัดใจ" เอามันออกจากตารางจัดอันดับ แต่บางเล่ม แม้ว่าอันดับที่วางไว้จะยังไม่มีผู้ท้าชิงเล่มอื่นเข้ามาแข่งขัน เราก็ "ฝืนใจ" เอามันมาลงในตารางหนังสือที่เราชอบไม่ได้ซักที ... แต่ถ้าวันนึงหลังจากเราได้เรียนรู้เรื่องต่างๆ มากขึ้น อาจจะเป็นการเรียนรู้ในเรื่องที่เราอ่านแล้วไม่เข้าใจมาก่อน หรือเรียนรู้ที่จะทำใจ หรือเริ่มชอบสิ่งที่ไม่เคยชอบมาก่อน ... วันนึงเราหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอ่านใหม่ ... ใครจะรู้ "หนังสือเล่มนั้น" อาจจะกลับมาเป็น "หนังสือที่ประทับใจที่สุด" ของเราก็เป็นได้
   "คนรู้จัก" อาจจะกลายมาเป็น "เพื่อน" ของเราในวันนึง และ "เพื่อน" อาจกลายมาเป็น "คนรู้ใจ" ของเราก็ได้ ถ้าวันเวลาผ่านไป เราได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น ได้เรียนรู้นิสัยของ "คนคนนั้น" ประสบการณ์ในชีวิตต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นอกหัก เสียใจ เฮฮากับเพื่อน ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน อาจจะทำให้ความรู้สึกของเราเปลี่ยนไปก็ได้ และในทำนองเดียวกัน ถ้าเราเรียนรู้ไปเรื่อยๆ แล้วพบว่าสิ่งที่เราคิดว่าดี มันไม่ได้ดีอย่างที่เราคิด จาก "คนรู้ใจ" อาจจะเปลี่ยนมาเป็น "คนรู้จัก" ได้ในเวลาชั่วข้ามคืน